" Εξ'αποστάσεως ..."

 Το όμορφο κορίτσι τον κοίταξε από ψηλά,ακόμα και από τόσα μέτρα ψηλά μπορούσε να διακρίνει την μορφή του μέσα από χιλιάδες.Είναι εκείνη η επιθυμία για το κορμί αυτό που ανήκει σ'αυτή τη τόσο γνώριμη αλλά και τόσο ξένη φιγούρα που τη έκανε να εντοπίζει κάθε σημάδι, κάθε στοιχείο της ύπαρξής του.
  Η φιγούρα χάθηκε μέσα στην πέτρινη πολυκατοικία..Ένας βαθύς αναστεναγμός βγήκε από τα δυο κόκκινα χείλη της...πόσο επιθυμούσε για μια στιγμή τα χείλη αυτά να ενωθούν με δικά του.Η σκέψη αυτή, ο καημός αυτό της έφερε ένα δάκρυ και ένα καυτό ποταμάκι κύλησε στο ολόλευκο μάγουλό της.Τόσο κοντά και τόσο μακρυά τον είχε.
  Με μια απότομη κίνηση μαζεύτηκε,σάρωσε και πήρε αγκαλιά τα γόνατά της.Μιας και δεν μπορούσε να αγκαλιάσει εκείνον...το πανέμορφο πρόσωπό της χώθηκε στα γόνατά της,ήθελε να κρυφτεί από τους φόβους και από τις ενοχές της.
  Το μόνο της καταφύγιο ήταν το εγκαταλελειμμένο κτίριο που εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον κοσμούσε κάποια φτωχογειτονιά της Συμπρωτεύουσας.Τα τελευταία,όμως 6 χρόνια ήταν το δικό της μέρος,απροσπέλαστο για τους υπόλοιπους . Όλοι μας σίγουρα έχει τύχει να συναντήσουμε στο δρόμο μας ένα τέτοιο κτήριο...ένα τέτοιο λοιπόν κτήριο φιλοξενούσε την μικρή ηρωίδα μας.
  Η 17άχρονη Αθηνά κάθε βράδυ,σχεδόν επιστρέφοντας από το απογευματινό μάθημα στο γωνιακό φροντιστήριο της γειτονιάς,χρειαζόταν μια ανάσα ζωής,που περιέργως της την πρόσφορε απλόχερα ένα τόσο παλιό, εγκατελημενο κτήριο με νεκρούς και υγρούς τοίχους.Η μικρή κοπέλα ήξερε πως αυτό που έκανε, παραμόνευε κινδύνους και πώς οι επισκέψεις της εκεί δεν ήταν πάρα μόνο ένα παιχνίδι θανάτου.Βλέπετε δεν ήταν λίγες οι φορές εκείνες που είχε έρθει αντιμέτωπη με τα παράξενα πλάσματα,ναι εκείνα που οι κοινωνίες δημιουργούν,τιμωρούν  και ξεχνούν.Και όλα αυτά για κάποια αδυναμία...έτσι απλώς τους καταδικάζει στο περιθώριο,στο κλουβί,στους τέσσερις τοίχους αυτούς εδώ του κτηρίου.
   Η Αθηνά τους ήξερε,τους είχε μάθει,ήταν άκακοι.Απλώς, η μόνη τους παρηγοριά ήταν ένα, άντε δυο φακελάκια με την μαγική λευκή σκόνη.Είχε βρει πολλά τέτοια, τελειωμένα και χρησιμοποιημένα μέχρι και το τελευταίο γραμμάριο, μέχρι και το τελευταίο κόκκο θανάτου,πάντα στο δεύτερο πάτωμα. Άλλα ποτέ δεν έδινε σημασία,  ανέβαινε τις αμπογιάτιστες σκάλες μέχρι το ψηλότερο σημείο, στην ταράτσα,στην δική της ταράτσα. Εκεί ένιωθε τόσο ελεύθερη, τόσο δυνατή που ακόμα και τα δάκρυά της δεν ήταν απελπισίας αλλά παρηγοριάς,ξέσπασμα κανονικό!
  Να λοιπόν ένα τέτοιο βράδυ, μια ακόμα ανούσια μέρα έφθανε στο τέλος της... ανάμεσα σε τύπους,αναγνωρίσεις ρημάτων και κλίσεις επιθέτων,η Αθήνα ήθελε απλώς μια ανάσα ζωής.Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Άλλο ένα βράδυ ήθελε απλως να ξεγελάσει την μοναξιάς της...να βυθιστεί στην γλυκιά και υγρή αντανάκλαση των ονείρων της,να ακούσει την ηχώ από τα λόγια που αντηχούσαν μέσα στο μυαλό της ... αγκαλιασμένο με τα δυο της πόδια,το κορίτσι παραδινόταν για μια ακόμα φορά στα δάκρυά της,με φόντο την μελαγχολική Θεσσαλονίκη...
  Σκέψεις πολλές τριγυρίζουν στο μυαλό της.Σκέφτεται πως σήμερα έχασε την ευκαιρία να του μιλήσει ,να τον κοιτάξει μέσα στα μάτια και με μια μάτια να του πει όσα τόσα χρόνια δεν τολμούσε να πει.Σκέψεις, ιδέες και λόγια που του έχει ομολογήσει χιλιάδες φορές ,μέσα στην πλάνη του μυαλού ,άλλοτε με τσαμπουκά, άλλοτε με λυτρωτικούς λυγμούς.Πώς να το αντέξει αυτό; Δείλιασε, σκόνταψε πάνω στην ντροπή της...Μα γιατί να νιώθει και έτσι;Γιατί να νιώθει κάποιος ντροπή για αυτό που νιώθει; Είναι ντροπή  το αίσθημα αυτό ,να αγαπάς, να θέλεις να του χαρίσεις τα πάντα και τα πιο αληθινά αυτού του κόσμου; Να ξέρεις πως μπορείς να του τα χαρίσεις και συγχρόνως αυτή η δύναμη να σε κάνει τόσο αδύναμο... Μα τι σκέφτεσαι, πες μου ....τι σκεφτόσουν εκείνη την ώρα; μα τι λέω μια στιγμή,μέσα σε μια στιγμή θα ήταν αρκετά....Μια ολόκληρη ζωή δεν θα έφτανε για να του ομολογήσει όσα ένιωθε...
  Σήμερα που της έπεσε ο φάκελος με τις σημειώσεις των λατινικών, αυτός γύρισε από τον ήχο της πτώσης και αυτή ντράπηκε τόσο που είχε ήδη προλάβει να εξαφανιστεί...αντί να κάτσει να του χαμογελάσει έστω να κάνει ένα καυστικό σχόλιο...."Αχ,αχ Αθηνά..." έλεγε μέσα στις σκέψεις της "...φαίνεσαι τόσο αντάξια της αγάπης,αυτού που νιώθεις...αν η πραγματική αγάπη έρχεται μια φόρα σ αυτή την κούφια ζωή.. ίσως είναι αυτή και την χάνω μέρα με την μέρα.... ίσως να είναι μια δοκιμασία της μοίρας ώστε να ελέγξει να τεστάρει αν είναι αντάξια της αληθινής αγάπης ...".Όλα της φαίνονταν τόσο χαζά...ένιωθε τύψεις και απογοήτευση γιατί δεν είχε το θάρρος να διεκδικήσει το όνειρό της.τον έρωτά της,το απέναντι αγόρι,τον Άγγελο.
  Κοίταξε βιαστικά το ρολόι της,είχε ήδη πάει 9 πάρα.Έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι, θα την περιμέναν για φαγητό και έπειτα πάλι διάβασμα και μετά αγκαλιά με το μαξιλάρι μήπως και βρει έστω στα όνειρά της,το θάρρος να του μιλήσει να του χαμογελάσει.
  Με μια γνώριμη απότομη κίνηση σηκώνεται και σκουπίζει τα τελευταία ίχνη της θλίψης από τα μεγάλα και τόσο εκφραστικά, πράσινα μάτια της.Περνάει την τσάντα της στον ώμο της και με ευλάβεια κατεβαίνει την αμπογιάτιστη σκάλα. Βήματα γνώστα και κοφτά,μέσα στα τυφλά,με μόνο οδηγό την δημοτική λάμπα.Από το τέλος του διαδρόμου,κάπου εκεί στον δευτερο όροφο, ακούει κακαρίσματα και χαχανητά... ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά της ένα από τα περίεργα πλάσματα,που λέγαμε,αγκαλιά με ένα μπουκάλι, με συρτά βήματα έρχεται προς το μέρος της ...αυτόματα η Αθηνά ανεβαίνει στο προηγούμενο σκαλί και σφιχταγκαλιάζει την τσάντα της ....μέσα στα σκοτάδια νιώθει αβοήθητη κάτι βλέπει κάτι ακούει...της  λέει "Ώχ πάλι εσύ εδώ; δεν βαρέθηκες να έρχεσαι. Κάθε τρεις και λίγο εδώ...Μήπως με γουστάρεις, ρε ;Για να σε δω..μμμ ομορφούλα είσαι ...άμα θέλεις κάνω κάτι μαζί σου.... αλλά πολύ κλαούνα είσαι,ρε αδερφάκι μου..πωπω...κάθε φορά έρχεσαι και κλαις!! αλλά μπα, παρθένα μου φαίνεσαι ...εγώ την θέλω λίγο πουτάνα την γυναίκα...να ξέρει κόλπα.Χαχαχα αντε δίνε του..πήγαινε στο μπαμπακά σου να σου δώσει γάλα..ακούς;χάσου από εδώ..." Η Αθηνά τρέχει με μιας, κατεβαίνει γρήγορα τα σκαλιά σαν σίφουνας και με ένα βήμα βρίσκεται έξω από το κτήριο,συνεχίζει το τρεχατητό..και μέσα σε λίγα λεπτά λαχανιασμένη και κουρασμένη βρίσκεται στην κεντρική λεωφόρο....

«Τσομπάνης τελικά ο υπουργός....»;

 Φασαρίες και κακό παντού γύρω μας,το κέντρο της πόλης βροχερό και χωρίς ζωή.Μουντό το πρωινό της Δευτέρας με ένα ψιλόβροχο.Η στάση του λεωφορείου έγινε τόπος συνάντησης για φοιτητές,όχι για να πάνε για φράπε αλλά για να διεκδικάσουν τα όνειρά τους!

 Με τα λίγα κ με τα πολλά βρεθήκαμε μέσα στο πλήθος των φοιτητών,που ετοίμαζαν να ξεχυθούν στους δρόμους να διεκδικήσουν όσα θεωρούνταν δεδομένα και απόλυτα δικα τους!Με λίγη προσπάθεια γίναμε ένα και πήγαμε στην πορεία καπώς διστακτικά στην αρχή...αλλά οκ πήγαμε!!!

 Δεν ξέρω αλλά νίωθω οτι έχω τον διάολο μέσα στο κεφάλι μου.Οχι,οχι μην ανησυχείτε δεν είμαι σατανισμένη απλώς δεν μένω ήσυχη!Και συνθήματα φωνάξαμε και τα χέρια σηκώσαμε και όλα τα κάναμε!Αλλά εμένα άλλο με ανησυχεί...αυτό που είδα γύρω μου!Προφανώς δεν ήταν ο αναμενώμενος αριθμός των φοιτητων που θίγονται από το και καλά σχέδιο "Αθηνά"!Ούτε το 1\3 των φοιτητών από τα τμήματα που καταργούνται ή απλώς μετακινούνται δεν έδωσε το παρόν...

 Απ'την μια ο μη αναμενώμενος αριθμός φοιτητών και από την άλλην ενήλικοι άνθρωποι γύρω μου να φωνάζουν συνθήματα που απλώς δεν τους λένε τίποτα!-Απέναντι μου ένα ζευγάρι που φιλιέται καθόδον,δίπλα μου ένας κάνει καμάκι στην ωραία της σχολής,οι μπροστάμου να γελάνε σαν χάχανα!Αναμφίβολα ήταν ωραία πορεία!!

 Μη με πείτε στριμένη και πως δεν βλέπω την θετική πλευρά των πραγμάτων γιατί δεν είναι έτσι!Σκέφτομαι οτι συνεχώς από παντού ξεπροβάλλουν επαναστάτες και ήρωες που διεκδικούν  δικαιώματα αλλά το μυαλό δεν πέει κάπου αλλού,παρακατω απλώς ο ηρωισμός βρίσκει τον ορισμό του στο να ξεσηκώνεσαι και να λες κουβέντες που το βάρος τους δεν μπορεί να αντέξει η πλάτη σου,στη φλωρουμπιά (ξέρω δεν είναι και πολύ δόκιμος όρος) που μας δέρνει!Ναι "μας", δεν εξαιρώ τον εαυτό μου.

 Οκ γεμίσαμε απο αριστερούς,αριστερές,ανθρωπιστές και δεν συμμαζευέται...!Η αλλαγή αυτή που έχει τόσο αναγκη αυτός ο κόσμος γιατί δεν έρχεται?!Και έχω απάντηση,στα λόγια όλοι ωραία τα λέμε αλλά άμα έρθει η ώρα της πράξης τα πράγματα αλλάζουν και η εν λόγω φλωρουμπιά βγαίνει στην επιφάνεια και κάπου εκεί χάνεται όλη η διαδικασία σκέψης στην οποία υποτίθεται πως ένας λογικός άνθρωπος έχει μπει  και έχει επιλέξει τις χ,ψ πεποιθήσεις,απλώς ...αχρηστευέται σαν να μην εγινε ποτε- αν δηλαδή έγινε ποτέ!

  Ακούω ακούω στην σχολή τόόόόόσους αριστερούς ιδεολόγους και τους αμφισβητώ εν μέρει γιατί όχι οτι δεν τους πιστευώ....γιατί απλώς μας κατευθυνουν στα τυφλά  είναι σαν να μας ψιθυρίζουν φωνακτά να γίνουμε αριστεροί αλλά όχι να συμπεριφερθούμε με τις αρχές και τις αξίες που-και καλά ορίζουν οι αριστερές πεποιθήσεις! (ακόμα και αυτό αμφισβητώ -λες και είναι πυξίδα το μυαλό,ο ανθρωπος ο ίδιος!)

  Με πόση θλίψη ακούω τις ανούσιες διαλέξεις είτε καθηγητών είτε γνωστών δεν περιγράφεται...το θέμα δεν είναι να κάτσω και να παρατηρώ τι συμβαίνει γύρω αλλα να το αιτιολογήσω και έπειτα να το λύσω.Η αιτία της προβληματικής καταστασης είναι κ η αρχή.Και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.Άρα η αιτία είναι σημαντική,αφού η λύση είναι το παν.

 Που ήθελα να καταλήξω όμως.... η εποχή μας είναι μια κρίσιμη περίοδος όχι μόνο για τον ελληνικό λαό ούτε και την Ευρώπη ολόκληρη αλλά για το ανθρώπινο είδος.Σε μια εποχή που η έλλειψη ανθρωπισμού είναι απλώς μια φυσιολογική κατάσταση στην οποία μας υποτάσσει το καπιταλιστικό σύστημα είτε στο οικονομικό είτε στο κοινωνικό τομέα,η πάρτη σου όπως λένε λαμπυρίζει σαν μπιγολαμπίδα στο άνισο και άδικο αγώνα της ζωής,που το φως της πραγματικά δεν βοηθάει ούτε εσένα και σαφώς όχι τους γύρω σου...για να είμαι ειλικρινής μάλλον σε "καρφώνει" αν και τα θύματα είναι πολλά πέρα από σένα.

 Που κολλάνε αυτά θα πείτε...όντως δεν κολλάνε αμέσως αλλά αν αναρωτηθούμε γιατί η απουσία των τόσων δικαιούχων σε κάθε περίπτωση  σε κάθε περίσταση είναι πιο αισθητή από την παρουσία των παρόντων και η σιωπή τους είναι πιο ηχηρή από τα οργισμένα συνθήματα...σιγά σιγά έρχεται η συσχέτιση.

 Το καπιταλιστικό σύστημα είναι αυτό που απαιτεί και την απουσία και σιωπή  που προαναφέρθηκαν.Οι ιδέες που βασίζονται στην απόλυτη αρχή "ο θάνατός σου- η ζωή μου" είναι αυτές που άλλους για ύπουλους λόγους και άτιμες αιτίες τους κρατάνε μακριά από τον αγώνα των δικαίων απαιτούμενων,και άλλους που απλώς ως ανήμποροι να αισθανθούν την επικινδυνότητα που κρύβουν οι συνθήκες που καλούνται να ανταποκριθούν δείχνουν μια στάση αδιαφορίας.

 Για να καταλάβατε τι εννοώ θα αναφερθώ σε ένα σύντομο περιστατικό ,τις προάλλες συνάντησα τυχαία την καθηγήτρια μου από το σχολείο στην στάση του λεωφορείου και με κοινό πια θέμα συζήτησης-κοινό μυστικό τις προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε αρχίσαμε την κουβέντα.Αναμφίβολα μορφωμένη και πολύ καλή στην δουλεία της,ξεστόμισε ό,τι πιο άθλιο και συγχρόνως ειλικρινέστατο που έχω ακούσει."και τι να κάνουμε... να στείλω,δηλαδή,τον γιό μου σε πορείες,είναι επικίνδυνα αυτά!Ας αγωνιστούν οι άλλοι".

  Ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι πιο θλιβερό.... ότι ειπώθηκε από άνθρωπο διανοούμενο και άτομο της εκπαίδευσης η συγκεκριμένη άποψη ή ότι οι ιδέες  αυτές είναι μια γενική πέρα από απελπιστική στάση που ριζώνει στο κεφάλι μας.Αλλά δεν την κατηγορώ γιατί και μένα οι γονείς μου τα ίδια σκέφτηκαν και ο δικοί σου και εσείς οι ίδιοι αν έχετε παιδιά...

  Το θέμα είναι οτι με βάση τις προσταγές της καπιταλιστικής  θεωρίας  σκοπός όλων των καλοθελητών είναι να γεμίσει όχι μόνο το μυαλό αλλά και η καρδιά του ανθρώπου με το σκοτεινό εχθρό,τον φόβο.

  Ξέρετε τι θεωρώ πιο επικίνδυνο απ'όλα; Άντε το μυαλό να το κυριεύει ο φόβος,μιας και οι υποχρεώσεις και τα καθήκοντα το βασανίζουν αλύπητα (που και πάλι είναι απλώς εξεφτελιστικό)αλλά ότι η καρδιά γεμίζει με φόβο ισοδυναμεί με βιασμό.Και αυτό γιατί τις αποφάσεις,ναι, τις παίρνεις με το μυαλό αλλά τα όνειρα τα κάνεις με την καρδιά.

  Αυτό ακριβώς θέλουν...να φοβάσαι αυτά που ονειρεύεσαι είτε είναι ένα αυτοκίνητο είτε είναι μια οικογένεια,ένα μεταπτυχιακό ένα σπίτι, μια βόλτα ...με αποτέλεσμα να μην τολμάς καν να τα παράγεις τα όνειρα σου-αν όμως το καλοσκεφτείτε η παραγωγή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καπιταλιστικής πραγματικότητας και μόνο από μέσα "χτυπάς" ένα τόσο ύπουλο και απάνθρωπο σύστημα που στο όνομα του χάνονται ανθρώπινες αξιοπρέπειες και φτάσαμε στο σημείο, και ζωές.

  Χρόνος πολύτιμος για πολυτέλεια έχει χαθεί(ναι θεωρώ πολυτέλεια να αγωνίζομαι απλώς δηλώντας "αριστερή" ή απλώς επαναστάτρια) ,άρα τί μένει;Να διεκδικήσεις έμπρακτα  αλλά και αξιοπρεπώς αυτά που δικαιούσε...

Υ.Γ: δίνω υπόσχεση -τουλάχιστον εγώ- οτι δεν θα μείνω μόνο σε αυτό το κείμενο...άλλωστε σε αυτή την περίπτωση δεν θα έχουν νόημα ούτε μία λέξη που γράφω…θα ξεπεράσω την "φλωρουμπιά" μου...και η συνέχεια στους δρόμους είτε για το σχέδιο "Αθηνά" είτε για υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν...

                                          20..12 κι όμως δεν χαθήκαμε...ακόμα!  
 Μέρες που είναι μπήκα στο κλίμα των εορτών...δεν θέλει και πολύ βλέπεις τα άτιμα τα Χριστούγεννα σε παρασέρνουν στο πι-και-φι!Να κυκλοφορείς στους πολυσύχναστους δρόμους της πόλης και να βλέπεις ανθρώπους αγκαλιά με σακούλες να μπαινοβγαίνουν σε εμπορικά,σε καταστήματα,πολύχρωμα φώτα από κάθε γωνιά και  από τον γωνιακό ζαχαροπλαστείο να αναδεύει ένα γλυκό και μεθυστικό άρωμα που σε συνδυασμό με το υγρό κρύο  της πόλης ...οδηγούν στα συμπέρασμα "είναι Χριστούγεννα".
  Πέρα από την αναμφισβήτητη λάμψη που συνοδεύει πάντα αυτή την εποχή του χρόνου,καλείται ο καθένας να γευτεί και να γίνει ένα με την ατμόσφαιρα που πλανιέται πάνω από κάθε σπίτι και από κάθε γωνιά του πλανήτη.Δεν μπορείς να αντισταθείς και απλώς παρασέρνεσαι έχοντας την επίγνωση της αδυναμίας. η εποχή αυτή είναι πιο ευτυχισμένη και σου προσφέρει απλόχερα το αίσθημα της ευτυχίας. Ξεφεύγεις άθελα αλλά συγχρόνως και θελημένα τώρα πια...
  Απόγευμα παραμονής,το σπίτι άδειο και σκοτεινό...μια λεπτή αίσθηση κρύου πλανιέται μέσα στο μεγάλο σαλόνι...πρόσωπα από κούκλες χριστουγεννιάτικες,στολίδια,στρατιωτάκια κ.τ.λ.Σέρνω τα βήματά μου μέχρι την κουζίνα..ο ήχος από τις παντόφλες χαρακτηριστικότατος.απλώνω το παγωμένο χέρι μου και βάζω λίγο καφέ στην κούπα μου.με την συντροφιά της πλησιάζω τον καναπέ ... μετά χίλια ζόρια ανάβω το τζάκι...είναι πραγματικά τόόόόσοοο δύσκολο να βρεις μια γωνιά ζεστασιάς...
ανακουφισμένη ρουφάω μια γουλιααα,η γεύση του καφέ παραμένει στα σκασμένα χείλη μου...
  Σκέψεις περνάνε από το μυαλό με τρελή ταχύτητα και ψάχνω να βρω μια άκρη να πιαστώ και να τις βάλω στην σειρά...η μοναξιά κ η ησυχία είναι το μόνο καταφύγιο που ζητάω!Σκέφτομαι τα περσινά Χριστούγεννα,πρόσωπα λαμπερά,χαμογελαστά και χαρωπά  να δέχονται κ να προσφέρουν εγκάρδια ευχές.Την περσινή Πρωτοχρονιά,πρόσωπα χλωμά και κουρασμένα με ένα μούδιασμα στα χείλη κ είναι αρκετό ένα μειδίαμα για να κουνήσεις καταφατικά το κεφάλι.
   Κάθε πέρσι και καλύτερα,έτσι δεν λένε?δεν θέλω να το πιστέψω,αρνούμαι απλώς να το κάνω.η χρονιά που μας εγκαταλείπει δεν είναι κ από τις αγαπημένες,δεν είμαι αχάριστη.απλώς είχε άσχημες στιγμές κ μάλιστα πολλές.δεν θέλω να λυπάμαι θέλω απλώς να λέω τα πράγματα όπως είναι.
   είδα ένα πρόσωπο της ζωής που με τρόμαξε και μ συντάραξε. το ενδεχόμενο της απώλειας,η κούραση και ο πόνος από το ενδεχόμενο αυτό,η ανησυχία και ανασφάλεια σε φθείρει,σε βιάζει,σε σκοτώνει.
   Ο Γενάρης ήταν αυτό που λέμε "με το δεξί " θα μπήκε ,μας βρήκε σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου να ακούμε λόγια που έμοιαζαν απλώς με ξυράφι!μικρή θα με πείτε,πως δεν ξέρω την ζωή.Αλλά άμα είναι έτσι την προτιμώ την αμάθεια!η 1η εξεταστική  είναι πραγματικό γεγονός,με άγχος και αγωνία πέρασε κι αυτό.
  Οι επόμενοι μήνες έφεραν την ανάρρωση της αγαπημένης μου γιαγιάς μου,την πρώτη μου δουλειά και έναν έρωτα που αποδείχθηκε απάτη!
 Ως πρωταπριλιάτικο αστείο,το νοσοκομείο(το ίδιο,θαμώνες καταντήσαμε ήρθε πάλι να μας κάνει να εκτιμήσουμε λίγο ακόμα την ζωή και η ανακάλυψη κάτι που αγνοούσαμε όλοι ως οικογένεια ήρθε επίσης να μας ταρακουνήσει!ευτυχώς παρά τις δυσκολίες δεχτήκαμε κ απλώς συνεχίσαμε!
  Οι μήνες περνούσαν και το καλοκαιράκι πλησίαζε...και όσο πλησίαζε ερχόταν και η δεύτερη εξεταστική... ήρθε το Ποσείδι που για μας τους φοιτητές του ΑΠΘ είναι ένας τρομερός καλοκαιρινός μύθος πέρα από καταπληκτικός προορισμός για τις φοιτητικές σου διακοπές!Ωραία κ γνωριμίες έγιναν και μπάνια κάναμε!
   Αναμφίβολα τοπ του φετινού καλοκαίρι ήταν η βδομάδα στην Κρήτη,δεν είδα πολλά αλλά ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη πάρα πολύ ωραία αυτά που είδα!είναι ωραία σ'αυτό το νησί απλά και όμορφα!       Δυστυχώς όταν τελειώνει το καλό έρχεται κ το κακό που δεν είναι άλλο από την εξεταστική του Σεπτέμβρη να πω την αλήθεια την προτιμώ αλλά επειδή τυχαίνει να συνοδεύεται από διάβασμα και το προφιτερόλ κακό θα μου φαινόταν :P
   Μετά ήρθε η σχολή,τα μαθήματα συμπαθητικά,οι ώρες διάσπαρτες αλλά αυτή την φορά στον Πύργο! Προβλήματα παντού,όπου κοιτάξεις, μπροστά σου, πίσω σου ,γύρω σου και το χειρότερο μέσα σου!
Τους τελευταίους μήνες τα πράγματα για την Ελλάδα γίνονταν όλα κ χειρότερα... μια χώρα που πουλιέται κ αγοράζεται όσο όσο,είναι αιτία να χαθούν όνειρα,σπιτικά ακόμα και ανθρώπινες αξιοπρέπειες.Ο κόσμος αγανακτισμένος και ταλαιπωρημένος.Όλα αυτά με κάνουν να σκεφτώ-τι κι αν είμαι μόλις 19-που θα είμαι του χρόνου ?τι θα σκέφτομαι τέτοιες μέρες?θα μπορώ να γράψω τον τότε απολογισμό?που θα είμαι,που θα είσαι,που θα είμαστε? Κανείς δεν ξέρεις αλλά δεν πειράζει,ας το ελπίσουμε!
  Μια ακόμα βιαστική γουλιά από το κρύο πια καφέ και πρέπει να σηκωθώ να στολιστώ....
Μόνο ένα πράγμα θα πω και θα ευχηθώ σε μένα κ σε όλους σας,μάκαρι αυτά που τότε θεωρήσαμε δεδομένα μην έρθουν αύριο ως ελλείψεις,και μακάρι αυτά που θελήσαμε να είναι τουλάχιστον ελπίδα!

Υ.Γ ευτυχισμένη χρονιά γεμάτη από  Φώς,μαγεία,όνειρα,υγεία,αγάπη &ευτυχία!

                                                                                 Θεσσαλονίκη,τελευταία μέρα του 2012.
                                                                                         (η τελευταία μέρα που γιορτάζει)

  Η κατάσταση που ζούμε είναι αναμφίβολα τραγική και αδυνατώ ή απλώς αποφεύγω να σκεφτώ τι μέλλει να ακολουθήσει γιατί πολύ απλά όταν οι σκέψεις σου παύουν να είναι επέκταση μιας πιθανής εξέλιξης της υπάρχουσας κατάστασης αλλά μια ανυπόφορη και κάπως ζοφερή προσδοκία που σιγά-σιγά μας τρώει τη ψυχή επιβεβαιώνοντας τον φόβο που την συνοδεύει,το μυαλό ίσως με δειλία προτιμά την φυγή.
 Δεν είμαι ούτε πολιτικός συντάκτης,αναλυτής ούτε δημοσιογράφος που κάνει εμβάθυνση σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα.Είμαι μια δεκαννιάχρονη φοιτήτρια που κάθε μέρα βλέπει τη χώρα της να καταστρέφεται,τους διπλανούς της στο λεωφορείο να ταλαιπωρούνται και την οικογένεια της να υποφέρει να τα βγάλει πέρα.
το δυστυχές είναι οτι δεν αποτελώ εξαίρεση αλλά τον κανόνα γ την σημερινή κοινωνία.είμαι από τους [πολλούς που απλώς ελπίζουν.Ότι βλέπω στις ειδήσεις μοιάζει γνώριμο αν όχι απόλυτα δικό μου,δικό σου και δικό μας.Πώς λοιπόν να ανέχτεις αυτή την κατάσταση;
 Να βγω να τα σπάσω δεν μου ταιριάζει,να βγω να κάνω προπαγάνδα δεν μου πάει, να αδιαφορήσω και να το ρίξω έξω; οκ είναι μια λύση αλλά για πόσο.Το να λειτουργείς ως Ρωμαίος αυτοκράτορας που ατάραχος βλέπεις το βασίλειο σου να καίγεται,την ζωή σου να γίνεται στάχτη σε καμιά περίπτωση δεν είναι λύση.
  Σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω ώστε και να αντισταθώ σθεναρά και συγχρόνως να πάω κι ένα βήμα παραπέρα ως νέο άτομο που είμαι.η λύση είναι "υποχωρήσεις" και "προσαρμοστικότητα". είναι δυο λέξεις που όλοι τις έχουμε ακούσει αλλά πολύ λίγοι έως ελάχιστοι μπορούν να την νιώσουν.
   Ανήκουμε σε μια γενιά απόλυτα κακομαθημένη,αυτό που λένε όλα στα χέρια και μη βιαστείτε να πείτε ε όχι και κακομαθημένα ; εμείς,που είμαστε φτωχοί  Κι όμως η αναπαραγωγή κακομαθημένων ατόμων δεν προϋποθέτει πάντα πλούτη.είμαστε αχάριστοι και εγωιστές από τον πιο μικρό μέχρι κ τον ηλικιωμένο.δεν είναι κατά πόσο είμαστε κακομαθημένοι αλλά ότι είμαστε.δεν είναι θέμα βαθμού λίγο-πολύ γιατί σ αυτήν την κλίμακα σημασία έχει η ιδιότητα του κακομαθημένου κ όχι του πολύ ή του λίγου.
   Όχι δεν μ'αρεσουν τα όσπρια,όχι θέλω καινούργιο παλτό,όχι χρειάζομαι μια τσάντα δερμάτινη με πέντε  φερμουάρ και δυο θήκες γιατί η άλλη με τα πέντε φερμουάρ και την μια θήκη χάλασε. Όχι όχι θα πάω κ στο μέγαρο  αλλά και στα μπουζούκια τι κι αν ο κόσμος ξεψυχάει...μια ζωή την έχουμε!!
  Όσο κι αν δεν τα μπορώ αυτά τ απόλυτα του τύπου οι Έλληνες είναι καλόκαρδοι κ αλλά τέτοια θα χρησιμοποιήσω κάτι ανάλογο. Οι σύγχρονοι Έλληνες είναι υπεροπτικοί, κομπλεξικοί και απόλυτα θύματα του νεοπλουτισμού. Ο ελληνικός λαός από τις καταβολές του ήταν ένας αρχοντικός λαός χωρίς όμως να είναι κακομαθημένος.κι όμως εδώ στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα     μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είμαστε κακομαθημένοι πλήρως.
  Το παίζουμε επαναστάτες και καλά αγωνιστές αλλά το Αll Star  κοσμούν τ πόδια μας,έχουμε κοινωνική συνείδηση αλλά ναι θα χτυπήσουμε ένα νησί το καλοκαίρι όχι τίποτα να δείξουμε και σtους χιλιάδες φίλους μας στο fcb,ότι ναι είμαστε βλάχοι και πως περνάμε καλά Εννοείται πως έχουμε απαίτηση για καλύτερα δρομολόγια των συγκοινωνιών αλλά μακρυά και αγαπημένοι με αυτά  Με λίγα λόγια έχουμε άποψη για τα πάντα αφορούν δεν μας αφορούν.και το χειρότερο έχουμε μια άποψη που θέλοντας και μη θα την εκφράσουμε είτε γιατί είμαστε φεμινίστριες είτε γιατί είμαστε διανοούμενοι είτε γιατί αυτό έχουμε μάθει.το ακόμα χειρότερο ότι τις απόψεις μας αυτές έχοντας και μη  λογική και αληθή βάση δεν τις αλλάζουμε είμαστε απόλυτοι. σε συνδυασμό με τα παραπάνω σκεφτείτε ότι από τα 15 μας βαριά βαριά έχουμε άποψη για τα πάντα γύρω μας,λες και έχουμε ζήσει πολλές καταστάσεις και η σοφία εμφανίζεται σαν την ακμή αστραπιαία και ενοχλητικά.Τώρα όμως οι απόψεις ζητούν εφαρμογή,οι καιροί είναι δύσκολοι και καλούμαστε όλα αυτά περί αριστερών πεποιθήσεων να τ αποδείξουμε έμπρακτα,η εποχή μας ζητά έργα, πράξεις και όχι λόγια κούφια και γεμάτα από έντονη επιθυμία  για επανάσταση  είναι τέτοιες οι μέρες που είναι επιτακτική η ανάγκη όχι να μιλάμε γ επανάσταση αλλά να την κάνουμε.όχι μην έχετε στον νου σας όπλα καταστροφές κ άλλα΄τέτοια. επανάσταση θα είναι να πολεμήσουμε τις ετικέτες που κάθε μέρα προσπαθούμε αντιφατικά να τις αποβάλλουμε κι όμως χωρίς αυτές δεν κάνουμε!
   Και ναι κάπου εδώ έρχεται η λύση,ας ηρεμήσουμε ας ξεχάσουμε τι λένε τι νομίζουν οι άλλοι...ας ρίξουμε την μύτη και ας κοιτάξουμε τ προβλήματα  μας με ρεαλισμό κ ούτε με γυαλιά με ρόζ φακούς κ σχήμα καρδιάς ούτε όμως  και με 3D.και ας πάρουμε κ σαμπουάν για τα μαλλιά μας με ιδιωτική ετικέτα σούπερ μάρκετ και όχι μάρκας και ας πάμε φέτος διακοπές στο χωριό χωρίς δημοσιεύσεις και check in.Tότε ναι θα έχουμε προσαρμοστεί κάνοντας υποχωρήσεις....

                                               η Θεσσαλονίκη μου...

        



 Είναι η πόλη που με το θλιμμένο λιμάνι της εκφράζει την χειμωνιάτικη αίσθηση όχι του
τσουχτερού κρύου αλλά της γλυκιάς μοναξιάς....

Παύει ο χρόνος όταν κοιτάς από ψηλά το χθες της...Τα φώτα μοιάζουν με λάμψεις χρυσού που αν και υπενθυμίζουν ότι υπάρχει εκεί κάτω ζωή...Σου δίνει την αίσθηση πως μονάχα εσύ που αξιώνεσαι να αντικρίσεις αυτό το θέαμα το θέαμα αυτό,ζεις έντονα και αληθινά...

Θεσσαλονίκη,Παλιά αγορά,Ι.Ν.Αγίου Γεωργίου

 Δρόμοι,σοκάκια στενάκια για κόψεις δρόμο...μαρτυρούν αυθόρμητα την ιστορία αυτής της πόλης....

                                       Αγορά,Καπάνι

Να το σημείο που σκοτώθηκε ο Λαμπράκη..

 
    Το γνωστό άγαλμα κοσμεί αστική πλατεία στη συμβολή των κεντρικών δρόμων της Θεσ\νίκης Ελ.Βενιζέλου με Ερμού.

 Εικόνες από την σημερινή πλατεία Ναβαρίνου
Οδός Δημήτριου Γούναρη

                                        Γειτονιά από κάποια
                                      στενά στην Άνω πόλη
                                       τα γνωστά κάστρα

   

       

           
                Μαγαζάκια που διατηρούν την φινέτσα τους

Πόση Ιστορία κρύβει κάθε δρόμος,κάθε κτήριο, κάθε πλατεία  είτε φανερά είτε μυστικά....


Ένα κεφάλαιο Ιστορίας κάθε τετραγωνικό μέτρο αύτης της πόλης....

Νότες ξεπροβάλλουν από κάθε γωνία της πόλης ...
Μοιάζει με γλυκό κάλεσμα στο ταξίδι τησ μουσικής που δεν ξεχνά ποτέ  να σου θυμίσει οτι η Μουσική είναι η πιο υψηλή τέχνη...Μελωδία που προσφέρει απλόχερα την εξήγηση που τόσο αναζητάς ...θαρρείς μαγικά σου έχει κάνει τούτη η πόλη;

Οι πλανόδιοι οργανοπαίχτες να παίζουν παλιά - κάπως μελαγχολικά τραγούδια που φέρνουν στο μυαλό την άλλοτε αριστοκρατική και γεμάτη αρχοντιά Θεσσαλονίκη και σε κάνει να φαντάζεσαι ένα ερωτευμένο ζευγάρι που χορεύει τρυφερά λικνίζοντας τα ενωμένα τους κορμιά πέρα δώθε ακολουθώντας ευλαβικά τις ρομαντικές προσταγές της μουσικής...

Kαι οι νότες σε παρακινούν να γευτείς τον έρωτα,το παλιό έρωτα...και η πόλη να αλλάζει από πίσω φόντο και να δίνουν και να περνούν στο background διαφορετικές εποχές...σαν γλυκιά ταινία στο κεντρικό σινεμά της πόλης,....

Είναι ο δικός μου έρωτας  που δεν θα με προδώσει ποτέ...κρατά την ομορφιά της όσια χρόνια κι αν περάσουν...όσες εποχές κι αν αλλάξουν....η όμορφη Θεσσαλονίκη θα φορέσει τα καλά της -ως γνήσια Νύμφη του Θερμαϊκού.... και θα σε υποδεχτεί.. όποιος κι αν είσαι από όπου κι αν έρχεσαι...

ΙΘΑΚΗ

  Δὲν ξέρω ἂν ἔφυγα ἀπὸ συνέπεια

ἢ ἀπὸ ἀνάγκη νὰ ξεφύγω τὸν ἑαυτό μου,

τὴ στενὴ καὶ μικρόχαρη Ἰθάκη

μὲ τὰ χριστιανικά της σωματεῖα

καὶ τὴν ἀσφυχτική της ἠθική.

Πάντως, δὲν ἦταν λύση, ἦταν ἡμίμετρο.

Κι ἀπὸ τότε κυλιέμαι ἀπὸ δρόμο σὲ δρόμο

ἀποχτώντας πληγὲς κι ἐμπειρίες.

Οἱ φίλοι ποὺ ἀγάπησα ἔχουνε πιὰ χαθεῖ

κι ἔμεινα μόνος τρέμοντας μήπως μὲ δεῖ κανένας

ποὺ κάποτε τοῦ μίλησα γιὰ ἰδανικά…

Τώρα ἐπιστρέφω μὲ μίαν ὕποπτη προσπάθεια

νὰ φανῶ ἄψογος, ἀκέραιος, ἐπιστρέφω

κι εἶμαι, Θεέ μου, σὰν τὸν ἄσωτο ποὺ ἀφήνει

τὴν ἀλητεία, πικραμένος, καὶ γυρνάει

στὸν πατέρα τὸν καλόκαρδο, νὰ ζήσει

στοὺς κόλπους του μίαν ἀσωτία ἰδιωτική.

Τὸν Ποσειδῶνα μέσα μου τὸν φέρνω,

ποὺ μὲ κρατάει πάντα μακριά.

Μὰ κι ἂν ἀκόμα δυνηθῶ νὰ προσεγγίσω,

τάχα ἡ Ἰθάκη θὰ μοῦ βρεῖ τὴ λύση;

ο καθένας ψάχνει και βρίσκει την Ιθάκη.....

                                                                     Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.

Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –

μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,

ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια

Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα

Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:

χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

         

    .....να έχει και θάαλασσα για να ταξιδεύεις έστω και νοερά..

                                                                                                                 Ντῖνος Χριστιανόπουλος

ακόμα και στα μαγικά βράδια της χιλιοτραγουδισμένης Θεσσαλονίκης....

....μπορείς να πας βόλτα στα πιο όμορφα μέρη....

να δώσεις άμα θέλεις ραντεβού στον Λευκό Πύργο....στην Αριστοτέλους....στην Τσιμισκή..

....όπως και να έχει θα βρεις αυτό που θέλεις και ζητάς....

και τότε θα διαπιστώσεις και μόνος σου πως...

....Θεσσαλονίκη είναι (είσαι) μια στο κόσμο δεν είναι άλλη....

στην αγαπημένη μου πόλη...που γιορτάζει σήμερα την ελευθερία της....κι ας είναι η πιο ερωτική πόλη.... 

 Με γλυκόπικρο άρωμα Θεσσαλονίκης....                

     Σήμερα είναι η πιο σημαντική μέρα για την πόλη εκείνη που όποιος την επισκέπτεται,την νοσταλγεί χωρίς δεύτερη σκέψη,όποιος ζήσει σ'αυτή -ένα είναι σίγουρο:δεν πρόκειται να την ξεχάσει ποτέ ,όποιος μεγαλώσει στις συνοικίες της,απλώς την θεωρεί έρωτα πέρα από   αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.Πέρα από την Αθήνα που όλα τα φώτα - κακώς βέβαια πέφτουν πάνω της, υπάρχει μια ακόμη πόλη που είναι αναμφισβήτητα άξια προσοχής και μάλιστα δεν μπορεί να συγκριθεί με την πρωτεύουσα γιατί ακριβώς δεν έχει το χάος της και κρατά ακόμα την ανθρωπιά της παρ'όλο που είναι ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που βρίσκει πάντα τρόπο να ξεχωρίζει και ν αφήνει ανεξίτηλα τα δικά της σημάδια...Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά και μάλιστα με ιστορική σειρά...πριν μιλήσω για τον έρωτα αυτό...

     Στις 26 του Οκτώβρη του 1912 ο ελληνικός στρατός μπαίνει στην Θεσσαλονίκη με τον αέρα του νικητή και του απελευθερωτή επαναχαράσσοντας -άθελα τους πιστεύω- μια νέα πορεία στο χάρτη της ιστορίας και της δόξας...η πόλη θα δοκιμαστεί ξανά πολλές φορές και μάλιστα οδυνηρές.

     Αν κ το τέλος των Βαλκανικών της έδωσε το καλύτερο δώρο που ήταν η ενσωμάτωσή της στο χάρτη της Ελλάδας ως γνήσιο πια έδαφός της ,η συνέχεια δεν την αφήνει να αναπτυχθεί όσο θα μπορούσε...Σε λίγο καιρό ξεσπά ο Α'παγκόσμιος πόλεμος και βρίσκει την Θεσσαλονίκη στο κέντρο των εξελίξεων αφού αποτέλεσε το πεδίο μάχης στη  διένεξη για την συμμετοχή του Ελληνικού κράτους στο πόλεμο -γνώστη ως "Εθνικός διχασμός"...ο πόλεμος οδηγείται προς την λήξη του και το 1917 ξεσπά φοβερή πυρκαγιά που αναγκάζει την πόλη να ξαναχτιστεί με νέο πολεοδομικό σύστημα...

      Μια Θεσσαλονίκη που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια μετά από την λήξη ενός φρικτού πολέμου όπως αυτού που προηγήθηκε δεν μοιάζει να ανήκει στο στρατόπεδο του νικητή γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει νικητής..τα θύματα πολλά και  οι καταστροφές ανυπολόγιστες...βρίσκεται αντιμέτωπη με το οδυνηρό και θλιβερό γεγονός της Μικρασιατικής Καταστροφής με αποτέλεσμα να γίνει τόπος υποδοχής για τους προσφυγικούς πληθυσμούς...η ενσωμάτωση είναι εξαιρετικά δύσκολη και οι συνθήκες αντίξοες...αρρώστιες&υπερπληθυσμός οδηγούν σε μια πολύ δύσκολη υπόθεση ενσωμάτωσης που καθιστούν με την σειρά τους ακόμα πιο αβέβαιη την επιβίωσή των πληθυσμών αυτών...η λύση έρχεται να δοθεί μέσα απ΄την ίδρυση καθαρά προσφυγικών συνοικιών και οικισμών,όπως είναι η Νεάπολη στη δυτική πλευρά της πόλης και στην ανατολική η Καλαμαριά.(στα πλαίσια αυτά πραγματατοποιόυνται οι ανταλλαγές πληθυσμών)

     Το 1926,διοργανώνεται η 1η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και η πόλη αποκτά εορταστικό χαρακτήρα μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων.Στο διάστημα γενικά του μεσοπολέμου,την Θεσσαλονίκη διακατέχει μια περίοδος εξέλιξης και η άνοδος είναι μονόδρομος για πολλούς τομείς.Η πολιτική είναι αναμφίβολα ένα πεδίο δραστηριοποιήσεως όπου η Θεσσαλονίκη λόγω της καίριας θέσης και όντας εμπορικός σταθμός αναπόδραστα  αναμείχθηκε.Έτσι δημιουργείται η αρχική μορφή του σημερινού ΚΚΕ ( ΣΕΚΕ )  και οι Εβραίοι επιχειρηματίες αναδεικνύουν την πόλη σε οικονομική δύναμη. 

Μέχρι που ξεσπά ο Β'παγκόσμιος πόλεμος  και η Θεσσαλονίκη καταλαμβάνεται από τον Γερμανό κατακτητή ως περιοχή με έντονο εβραϊκό στοιχείο που την καθιστά αμέσως ένα βασικό στόχο του Χιλτερικού σχεδίου.

Η λήξη του πολέμου δίνει το έναυσμα να ξαναβρεί την παλιά της αίγλη-αν και η μελανή σελίδα του εμφυλίου δυστυχώς περιλαμβάνει και τη Θεσσαλονίκη,όπου μάλιστα οι φυλακές του Γεντί Κουλέ γίνεται τόπος φρικτών βασανιστηρίων και της ανατριχιαστικής αναμονής θανάτου. 

Στην δεκαετία του 50 τα πράγματα δυσκολεύουν και εσωτερική & εξωτερική μετανάστευση γίνεται πραγματικότητα,η αστικοποίηση και το αμερικάνικο όνειρο στοιχειώνει την πόλη...

   Η Δεκαετία του 60 στην Θεσσαλονίκη βρίσκει την Παιδεία αναμφίβολα πρωταγωνίστρια..νέοι νόμοι και νομοσχέδια έρχονται να ταράξουν την φοιτητούπολη του βορρά.Το 1-1-4 που υποχρεώνει την απόκτηση των ακαδημαϊκών βιβλίων με έξοδα των φοιτητών αναγκάζει πολλούς από αυτούς να βγουν στους δρόμους της πόλης.

 Ωστόσο πολιτικά γεγονότα που συγκλονίζουν όπως η δολοφονία του Γρηγορίου Λαμπράκη και αποκαλύπτουν ένα καλά οργανωμένο παρακράτος που ξέρει "να κουκουλώνει" και να στρέφει άλλου την προσοχή της κοινωνίας πέρα από τα πολιτικά σκάνδαλα όπως συνέβη με την υπόθεση του "Δράκου του Σειχ Σου"...προδιαθέτουν για το βαρύ κλίμα της Δικτατορίας.

   Η αφορμή για την δράση του Πολυτεχνείου με σκοπό την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος λίγοι γνωρίζουν ότι δόθηκε από την δράση φοιτητών της Θεσσαλονίκης-σε συνδυασμό με τα θλιβερά γεγονότα της Κύπρου,τί κι αν το ένδοξο τέλος γράφτηκε στην πρωτεύουσα.

   Η Μεταπολίτευση δίνει την ευκαιρία στην Θεσσαλονίκη να αναδειχθεί όπως της αξίζει...νέες επενδύσεις και έργα δίνουν στην πόλη τη μορφή μιας γνήσιας ευρωπαϊκής συμπρωτεύουσας . Τί κι αν ακόμα οι εργασίες για το Μετρό δεν έχουν ολοκληρωθεί....

   Μια άλλη όψη της πόλης.... 

   Είναι ξημερώματα και κουρασμένη από ένα ακόμα φοιτητικό ξενύχτι βρίσκομαι στην ερημική  στάση και αδημονώ πηγαίνοντας πέρα-δώθε με σταυρωμένα χέρια θέλοντας μόνο να βρεθώ στο ζεστό μου κρεβατάκι και να τυλιχτώ με το σεντόνι και αφεθώ στην αγκαλιά κάποιου ονείρου ξεχασμένου κάποιου ονείρου μαγικού...τα μάτια μου καρφωμένα στον πίνακα με τα φωτεινά γράμματα να περνάνε με άγχος...τι κι αν μου λένε ότι κοντοζυγώνει εγώ ξεχνιέμαι κοιτάω αλλά δεν βλέπω μπροστά μου...χάνομαι μέσα σε σκέψεις ανούσιες...η πόλη ξυπνά σιγά-σιγά,οι πρώτες ανθρώπινες φιγούρες εμφανίζονται δειλά δειλά,ανθρωπάκια μοιάζουν...κοιτάω δίπλα μου,απέναντι.. ένας ζητιάνος κοιμάται μπρούμυτα μπροστά από την είσοδο της πολυκατοικίας,οι εργάτες του δήμου έχουν ξεκινήσει τισ εργασίες,καθαρίζουν με ρυθμικές και μηχανικές κινήσεις το χιλιοπερπατημένο πλακόστρωτο της πιο γνωστής πλατείας της πόλης...μέχρι τότε η σιγή που ακολουθούσε τα αργά βήματα μου από το σπίτι φιλικού μου προσώπου μέχρι την στάση είμαι τόσο σίγουρη ότι σε λίγες ώρες θα χαθεί....η κοπέλα στο γωνιακό φούρνο έχει ριχθεί για τα καλά στο ζύμωμα ελέγχοντας που και που τον φούρνο...κοιτώ το ρολόι μου είναι 6 παρά 12,το λεωφορείο ακόμα να φανεί...άργησε...τι μέρα κι αυτη......

   Πριν την νυχτερινή έξοδο,βρέθηκα στο κέντρο της πόλης απόγευμα ήταν...αλλά η φασαρία και το πλήθος ανθρώπων ήταν αρκετά ώστε να μην ακούς ούτε την ανάσα σου ούτε καν τον χτύπο της καρδιά σου...περίεργο ε; Ο παλμός της πόλης  είναι πιο δυνατός από τον δικό μου,τον δικό σου ,τον δικό μας....ξέρεις τι μου θυμίζει αυτό...Αρχαία  της Γ' λυκείου ...τόσοι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με την πόλη...με την έννοιά της...όπως είπε ένας απ αυτούς μπορεί να ευτυχίσει κανείς μέσα σ μια γεμάτη ευδαιμονία πόλη αλλά ένας ευτυχισμένος πολίτης δεν μπορεί να φέρει την ευδαιμονία στο σύνολο.....τι σκέψεις κάνω...τέτοια ώρα τέτοια λόγια.....μέσα στο κρύο λεωφορείο της γραμμής με προορισμό μια  δυτική συνοικία... στριμωγμένη στην μονή μου θέση δίχως να υπάρχουν πολλοί επιβάτες.. ένας δυο το πολύ δεν μέτρησα....μια σκέψη δεν αφήνει το μυαλό μου...που είναι η πόλη που συναντώ κάθε πρωί;που είναι οι δεκάδες επιβάτες μέσα στο λεωφορείο της γειτονίας μου;ποιά άγνωστη εικόνα της πόλης μου είναι αυτή που με κάνει να αναρωτιέμαι αν την ξέρω...;δεν την αναγνωρίζω πια....μια άλλη όψη της πόλης που με τρομάζει τι κι αν ακόμα δεν έχει την φασαρία ούτε χιλιάδες ανθρώπους από εδώ και από εκεί... τι κι αν ξημερώνει καθημερινή....

    Ο οδηγός τρέχει ανενόχλητος στην πιο πολυσύχναστη λεωφόρο της πόλης,άλλες στάσεις προσπερνά άλλες μπαίνουν εμπόδιο στην τρελλή κούρσα του ....να και μια στροφή και μια στάση ακόμα...κομβικό σημείο είναι η περιοχή όπου άλλα σπίτια υπάρχουν από την μία πλευρά και άλλα από την αλλή,άλλου είδους γυναίκες έχεις η μία και άλλου η άλλη...η μία έχει κυρίες και η άλλη κάτι λιγότερο από ανθρώπους με αξιοπρέπεια ....μια γυναίκα από την κατά τ'άλλα απαγορευμένη πλευρά της πόλης μπαίνει στο λεωφορείο..τραβά τα βλέμματα των ελάχιστων επιβατών και τα δικά μου τα ξενυχτισμένα ...φαίνεται σαν να περνά ιερά εξέταση κάθεται νιώθοντας πως  διέπραξε το μεγαλύτερο έγκλημα....απέναντι της κάθεται-τώρα τον πρόσεξα....ένας μπεκρής που με σκισμένα και βρώμικα ρούχα κρατά το μπουκάλι σαν μπιμπερό μωρού διψασμένου,ήσυχος είναι....

    Μια δυο οι στάσεις περνάνε και χάνονται.... τετράγωνα αφήνονται πίσω χώρις δισταγμό.... ξέρεις τι σκέψη τριγύρνα στ μυαλό μου....τί κόσμος είναι αυτός; πού βρίσκεται κάθε πρωί που πάω στην σχολή;που κρύβονται; γιατί είναι οι γνωστοί άγνωστοι που όλοι αγνοούν...μια όργη με πιάνει...

 οργή γιατί που είναι ο κόσμος που υποσχόταν το σχολείο να μας μάθει...δεν βλέπω τίποτα απ αυτά που χάζευα στις εικόνες του εμείς και ο κόσμος η αλλιώς μελέτη  και έδινα κυριολεκτικά μάχη να τις περιγράψω μέσα στην τάξη..... που είναι το αλληλεγγύη που διαβάζαμε στην αγωγή του πολίτη; που είναι η ανθρωπιά που πρόσταζε ο Ιησού στα θρησκευτικά...που είναι το κράτος πρόνοιας και η προστασία του πολίτη που αποστηθίζαμε στο γυμνάσιο; Ποίος νόμος χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατώτερους ή χωρίς αξιοπρέπεια; Μάλλον θα ήταν εκτός ύλης στο διαγώνισμα τριμήνου του Δικαίου ....

   Με λίγα λόγια αναρωτιέμαι....το σχολείο τι σκοπό έχει....οκ! να μάθεις να κάνεις πράξειςν μετράς πορτοκάλια αλλά όχι ν διαλέγεις...ίσως ατυχές το παράδειγμα....αλλά ναι μαθαίνουμε τόόόόσες πληροφορίες..μονάχα πρόσεχε..μη αυτό μη το άλλο...κανείς από δασκάλους και του καθηγητές δεν αιτιολόγησε... ούτε ένα πρόσεχε... τι να προσέχω!??!?! με αποτέλεσμα ο φόβος γ το άγνωστο να γίνεται αιτία να κλείνεις τα μάτια...στ προβλήματα στ διλήμματα ακόμα κ στους ίδιους τούς συνανθρώπους σου... φυγή μας έμαθαν κ μάλιστα τυλιγμένη με χρυσό χαρτόνι...

   Βάζω τ κλειδιά στην πόρτα της εισόδου ...βγάζω τα παπούτσια μου να μην ακουστώ...μην  ενοχλήσω ..κοιτώ από το παράθυρο του ορόφου....το φεγγάρι έχει χαθεί.... είναι 7 παρα κάτι...κλείνω την εξώπορτα και δεν χάνεται η σκέψη.... ποίο μέλλον να ανατείλει όταν το χθες δεν δίνει την σκυτάλη.... μπαίνω στο σπίτι,ξεντύνομαι ξεβάφομαι και κοιτώ το παράθυρο μου....ξημέρωσε γ τ καλά...σε λίγο θα σηκωθεί ο αδερφός μου γ το σχολείο....το ερημικό δρομάκι θα πλημμυρίσει από μαθητές...που ζουν σε πλάνη...μια καλοφτιαγμένη πλάνη....

   Τέλος, μια ευχή που συγχρόνως κρύβει κ ένα φόβο .....όταν θα είμαι στην θέση αυτών... ελπίζω το μάθημα μου να μην περιορίζεται σ τετραγωνικές ρίζες και σε συζυγίες.....