Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017


Όσο ταξιδεύεις η ψυχή θα ηρεμεί και το μυαλό θα ξεκουράζεται.

  Κάθε φορά που η βελόνα της πυξίδας σου δείχνει τον επόμενο σου προορισμό, να ξέρεις πως μια ευκαιρία για ανάσα ζωής εμφανίζεται μπρος σου. 

  Αυτή τη φορά η βελόνα γυρνάει στα βόρια δυτικά της Ευρώπης και βάζει στο παιχνίδι τη ξακουστή Αγγλία και πιο συγκεκριμένα το μελαγχολικό Λονδίνο. Μια πρωτεύουσα ευρωπαϊκή με όλες τις προϋποθέσεις ώστε να είναι συγχρόνως και ανθρώπινη και εξαιρετικά δραστήρια με ρυθμούς μηχανικούς και εξοντωτικούς. Σα γρανάζια καλοκουρδισμένα και συνάμα καλογυαλισμένα, οι άνθρωποί της. Μια πόλη που ο χρόνος δε σταματά ποτέ να κυλά και οι δείκτες του Big Ben  σου υποδεικνύουν σε κάθε τικ τακ πως ο χρόνος κυλά, τρέχει και  εσύ πρέπει να τον πιάσεις και να τον αιχμαλωτίσεις. Πώς να γίνεται άραγε αυτό;
  Την απάντηση δε τη ξέρω. Μονάχα, υποθέτω με τη μικρή μου πορεία πάνω στο χάρτη της ζωής. Να ζεις και να θυμάσαι. Όχι να ζεις για να θυμάσαι. Να ζεις και να θυμάσαι στο Τώρα. Το παρελθόν δε χωράει. Να κάνεις ξεκαθάρισμα, τι αξίζει να θυμάσαι στο τώρα. Να κάνεις  συχνά format στο μυαλό σου. Αλλάζοντας μέρη και ανθρώπους,αν όχι για πάντα,έστω για λίγο. Διαλείμματα ζωής  που γεμίζουν τα πνευμόνια σου με καθαρό οξυγόνο. Να αναπνέεις ζωή, αγάπη & χαρά.Να επαναφέρεις τις εργοστασιακές σου ρυθμίσεις τόσο στο μυαλό όσο και στη καρδιά. Ρυθμίσεις που προσαρμόζονται στην σκληρή & απάνθρωπη καθημερινότητα και ξεχνάς την αρχική τους κατάσταση. Να δημιουργείς αναμνήσεις με όλες σου τις αισθήσεις. Εικόνες, ήχους, γεύσεις, αρώματα και συναισθήματα από εμπειρίες. Αφήσου στη στιγμή. Πιστεύω θα πετύχει.
  Κάποτε είχα γράψει με φόντο ένα καλοκαιρινό έρωτα, πως κάθε ταξίδι κρύβει μια ανάγκη. Έρχομαι ένα χρόνο μετά να το επιβεβαιώσω αλλά και να συμπληρώσω πως η ανάγκη είναι προσωπική. Μόνο τις δικές σου ανάγκες μπορείς να γνωρίζεις και να τις ικανοποιείς κάνοντας ό,τι αυτές χρειάζονται για να ικανοποιηθούν. Ακούγεται εγωιστικό αλλά δεν είναι. Μόνο μέσα στο δικό σου μυαλό & καρδιά μπορείς να δεις και να καταλάβεις τι συμβαίνει- κι αυτό όχι πάντα.
  Ξες σε κάθε ταξίδι πέρα από τα οφέλη που σου προσφέρει ο τόπος που επισκέπτεσαι αλλά και οι άνθρωποι που πρωτοσυναντάς εκεί, υπάρχουν και εκείνα του τόπου που αφήνεις πίσω σου, των ανθρώπων που αποχαιρετάς. Ανεβαίνεις στο αεροπλάνο και ξέρεις τι θες να ξεχάσεις και τι θες να θυμάσαι εκεί που πας, είτε  το ταξίδι είναι ολιγοήμερο είτε όχι.
  Εντυπωσιάστηκα από το πόσα πράγματα κατάλαβα σε αυτό το ταξίδι. Μου πρόσφερε  πολλά  το ταξίδι αλλά και η διαδρομή από εδώ ως εκεί και το αντίστροφο. Έχοντας περάσει μια χρονιά συναισθηματικής και όχι μόνο έντασης, το ταξίδι αυτό ήρθε σα θείο δώρο. Είναι αυτό το μπουγέλωμα που χρειαζόμαστε εμείς οι άνθρωποι πού & πού  για να συνειδητοποιήσουμε τα πιο σημαντικά πράγματα της ζωής μας, τα οποία όντως δεν είναι πράγματα. Πρόσωπα, εικόνες & αισθήσεις-τίποτα άλλο.
 Κάθε πρόσωπό που θυμάσαι με τα πιο ζεστά χρώματα να καλλιτεχνούν τη φιγούρα του στο καμβά του μυαλού σου είναι άνθρωπος δικός σου. Κάθε εικόνα που δε ξεχνάς αποτελεί στιγμιότυπο του φωτογραφικού  album της καρδιάς σου. Κάθε αίσθηση που ξεσηκώνεται με μικρές ενθυμήσεις και αφορμές είναι συνήθειες της ψυχής. Μη τρομάζεις. Το ταξίδι θα σε βοηθήσει τόσο να γνωρίσεις νέα πρόσωπα, νέες εικόνες κι νέες αισθήσεις,όσο και να εκτιμήσεις τα ήδη υπάρχοντα.
  Τοποθετώ φωτογραφίες, υπογράφω καρτ ποστάλ & ξετυλίγω αναμνηστικά. Κοιτώ μαγεμένη τα μέρη που επισκέφτηκα, που είδα & που έζησα.  Ξεπροβάλλουν μπρος  μου. Το μεγάλο πύργινο ρολόι, το μουσείο με τις καλλίγραμμες μαρμάρινες & κέρινες φιγούρες, η τεράστια ρόδα  που θυμίζει εκείνη του λουνα πάρκ κι όμως οι τρελές της περιστροφές είναι αργές αλλά εξίσου διασκεδαστικές.  Είναι στιγμιότυπα ταξιδιού και επιλεγμένες εικόνες που έχουν καταχωρηθεί στο σκληρό δίσκο της μνήμης μου. 
  Σου φύλαξα μια καρτ ποσταλ για το τέλος.  Είναι η αγαπημένη μου. Είναι απ΄ αυτά τα μικρά δωράκια του εαυτού σου. Την είδα σε ένα περιστρεφόμενο σταντ και αμέσως την επέλεξα. Είναι εκείνη η αίσθηση πως αυτό είναι ξεκάθαρα για σένα. Για σένα δημιουργήθηκε. Σα να μην έφτασε στο δρόμο σου τυχαία. Σ ένα χαρτί αιχμαλωτίστηκε όλη η ομορφιά που είδες.





«Αγαπημένε μου εαυτέ,
Διάλεξα αυτή τη κάρτα για σένα. Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Το London Eye εύχομαι να σου χαρίσει την ιδιότητα της πανοραμικής οπτικής των πραγμάτων. Να σε βοηθήσει μωρό μου! Να ηρεμείς κάθε φορά που η ρόδα τρέχει και να θυμάσαι ακριβώς αυτό! Η ρόδα γυρνάει. Πάντα θα γυρνάει. Θα γυρίσει και θα βρεθείς ξαφνικά στη κορυφή και ξανά πίσω. Αλλά πάντα θα γυρνάει. Να απολαμβάνεις και να χαίρεσαι τη θέα σε όποιο ύψος κι αν είναι η ρόδα. Η τροχιά της είναι η διαδρομή της Ζωής. Το Big Ben να το θυμάσαι, ώστε να ξέρεις πως ο χρόνος κυλά και πίσω δε ξαναγυρνά. Να τον εκτιμάς και να τον υπολογίζεις με βάση τις εμπειρίες και όχι τις υποχρεώσεις. Όσο οι δείκτες γυρνάνε, η  ύπαρξή σου θα τριγυρνά πάνω στη γη και θα χαράσσει τη δική της πορεία στο χάρτη της Ζωής. Απόλαυσε κάθε περιστροφή των δεικτών. Τα μενεξεδένια χρώματα  του ουρανού να σε κάνουν να ηρεμείς. Να χαμογελάς γλυκά & αληθινά. Κάθε δύση έχει και ανατολή, και το αντίστροφο. Αυτό μας πάει μπροστά. Αυτά τα όμορφα & γλυκά χρώματα εγκλωβίζουν πολλά συναισθήματα, σκέψεις & όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, για μια καλύτερη ζωή ,για ένα καλύτερο εγώ…
Σ αγαπάω Πολύ!
Να με προσέχεις! 

Φιλιά,
Ο Εαυτός σου 

Λονδίνο, Αγγλια
10/08/2017» 

Θεανώ Μιχαήλ
       20/08/17


Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017


Σήμερα σου έχω ετοιμάσει ένα post που πιο πολύ Θεανώ δε θα μπορούσε να είναι. Είναι μπόλικα, κάποια από αυτά τα γνωρίζεις ηδη ή τα έχεις καταλάβει αν με διαβάζεις και κάποια άλλα δε τα φαντάζεσαι.
1.                   Το όνομά μου είναι Θεανώ αλλά οι φίλοι & γνωστοί με φωνάζουν Νανά
2.                   Το Νανά ήταν επιλογή της Μητέρας μου, προέρχεται από τις  πρώτες μου συλλαβές
3.                   Είμαι γεννημένη στις  15-10-1993
4.                   Είμαι γνήσιος Ζυγός  με ωροσκόπο Αιγόκερο
5.                   Γεννήθηκα, μεγάλωσα &  σπούδασα στη Θεσσαλονίκη
6.                   Αποφοίτησα από τη Παιδαγωγική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συγκεκριμένα από το Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης
7.                   Έχω δυο αδέλφια! Τη Δέσποινα, 2 χρόνια μεγαλύτερη  & επίσης Δασκάλα και  το Νίκο, 5χρόνια μικρότερο, μας  το έσκασε και σπουδλαζει Οικονομικά. (Ωω ναι, είμαι το μεσαίο το καλύτερο!)
8.                   Τη καλύτερη μου φίλη τη λένε Ειρήνη, επίσης Τρελλή, Δασκάλα & Blogger
9.                   Τα αγαπημένα μου μαθήματα στο Δημοτικό ήταν τα Μαθηματικά & Μελέτη Περιβάλλοντος
10.               Αντιθέτως σιχαινόμουν τη Γλώσσα
11.               Στη Α΄Δημοτικού  έκανα λογοθεραπείες
12.           Αν και δεν ήμουν και πολύ καλή μαθήτρια στο Δημοτικό, ήμουν αριστούχα & απουσιολόγος τόσο στο Γυμνάσιο όσο και στο Λύκειο
13.               Έχω συμμετάσχει σε μαθητικούς διαγωνισμούς   χωρίς να περάσω ποτέ στη τελική φάση. (Με  αδικήσαν!)
14.               Στο Λύκειο το αγαπημένο μου μάθημα ήταν η Λογοτεχνία & η Ψυχολογία που είχα επιλέξει στην Α’ Τάξη.
15.               Το Μάιο  του 2011 έδωσα πανελλήνιες  & τον ίδιο χρόνο πέρασα στη πρώτη μου επιλογή  (Βλ #6)
16.               Τον Ιούνιο του 2015 αποφοίτησα από τη σχολή μου με άριστα
17.               Σήμερα είμαι Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια στο τομέα της Κοινωνιολογίας στο τμήμα Κοινωνική & Ποιμαντικής Θεολογίας του ΑΠΘ
18.               Συγχρόνως, είμαι σε ένα ΙΕΚ Αισθητικής
19.               Μ’ αρέσει να μαγειρεύω  και απ΄ότι μου λένε τα καταφέρνω (Να δω ποιός τυχερός θα με πάρει! )
20.               Τρελαίνομαι  για Shopping, Fashion & Beauty θέματα! ( Εννοείται πως δε χάνω κανένα επεισόδιο shopping Star)
21.               Στον ελεύθερο μου χρόνο κάνω βόλτες στη πόλη με ή χωρίς παρέα
22.               Αν δε κάνω βόλτες, θα βλέπω videάκια στο Youtube ή θα Bloggάρω.
23.               Έχω 2 Blog-παιδιά ()
24.               Όταν θα βγω θα επιλέξω συνήθως θεματικές καφετέριες ή μπαράκια με χαλαρή μουσική.
25.               Αν και δε θα πω όχι σε μπουζούκια ( Πάμε Θεοδωρίδου; )
26.               Ακούω όλα τα είδη μουσικής. Όταν λέμε όλα και μάλιστα Ανάκατα (Από το Μάλαμα στη Πάολα)
27.               Δε πίνω Αλκοόλ (Άντε καμιά Sangia κι αυτή όχι ολόκληρη)
28.               Δε πίνω Καφέ (Άντε καμιά φορά ελληνικό για να μου τον πουν - tragic)
29.               Μ αρέσουν τα ταξίδια αν και πάντα είμαι υπερβολική με το θέμα τι θα πάρω μαζί μου
30.               Δε γελάω ποτέ με τα ανέκδοτα, το κάνω καθαρά από ευγένεια (Sorry,guys!)
31.               Όταν μιλάω με κάποιον συνήθως τον κοιτάω στα μάτια
32.               Έχω τρομερό ένστικτο και δυστυχώς σχεδόν πάντα επιβεβαιώνεται
33.               Με εκνευρίζουν απίστευτα η αδιακρισία και η έπαρση των άλλων ανθρώπων
34.               Μπορώ  να θυμώσω με κάποιον  αν προσβάλλει εμένα ή την οικογένειά μου
35.               Δεν αντέχω τη ζήλια & δηθενιά
36.               Για να με κερδίσεις πρέπει να με κάνεις  να γελάω & να περνάω όμορφα
37.               Γνωρίζω εύκολα κόσμο αλλά δεν εμπιστεύομαι εύκολα.
38.               Δε περνάει  μέρα που να μην ακούσω μουσική. Παντού & πάντα με ακουστικά
39.       Συνεχώς μουρμουρίζω στίχους & μελωδίες (Μπορεί και  να μην υπάρχουν και να τους  δημιουργώ από το κεφάλι μου – πόσα ταλέντα Θεέ μου!)
40.               Τραγουδάω ξεκάθαρα -κυρίως σε στιγμές  που φοβάμαι ή θέλω να ξεχαστώ.
41.        Συχνά λέω στους φίλους μου «Πάμε να πούμε ένα τραγουδάκι… Άλλο τραγουδάκι» (Ο παιδικός σταθμός «Κύκνοι» σας καλωσορίζουν…)
42.        Κάποια στιγμή θα γίνω διάσημη για κάτι σπουδαίο, τόσο διάσημη που θα μου κάνουν αφιερώματα στη τηλεόραση! (Ναι εκείνα λέω που πέφτουν εικόνες και μουσική μαζί!- εφηβικά όνειρα!)
43.               Έχω πολλά ρούχα & καλλυντικά, τόσο πολλά που σε λίγο δε θα χωράω στο δωμάτιό μου
44.             Έχω ιδιαίτερο γούστο στα κοσμήματα & στις τσάντες (Λατρεύω τις βέρες και τις μεγάλες τσάντες)
45.               Φανατική Γλυκατζού, κυρίως με ό.τι σχετίζεται με σοκολάτα
46.               Λατρεύω ό.τι περιέχει κοτόπουλο, φέτα & κολοκυθάκι!
47.               Με το φαγητό γενικά έχω σχέσης αγάπης & μίσους
48.               Έχω τρελή αδυναμία στην οικογένειά μου
49.               Θα ήθελα να δουλέψω σε γυναικείο περιοδικό σε στήλη ομορφιάς ή ψυχολογιάς (Αγαπητή Κορίνα- φάση!)
50,     Αλλά δε μου ταιριάζει τίποτα καλύτερο από τη σχολική αίθουσα με κουτσοδόντικα χαμόγελα! (Κάποια στιγμή θα μας κάνουν τη τιμή… -θέλω να πιστεύω!)

Θεανώ Μιχαήλ,
03/04/17

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Μακάρι…

«…Να θυμάσαι όσα ‘χιλιόμετρα΄κι αν μας χωρίζουν, εμένα πάντα η πυξίδα της καρδιάς θα γυρνάει βόλτες προς τα εκεί που θα είσαι εσύ. Οι ‘διαδρομές’ που με φέρνουν κοντά σου είναι οι αγαπημένες μου. Εκείνες που μας χωρίζουν οι χειρότερές μου…»

  Μακάρι να μπορούσα να σου πω όσα έχω σκεφτεί, έχω ονειρευτεί & έχω προσπαθήσει. Μακάρι να μπορούσα να σου εξηγήσω όσα πρέπει αλλά και εκείνα που δε θέλουν, δε χρειάζονται εξήγηση. Τι να σου πω; Τι να σου πρωτοπώ; Μου λες; Από πού να αρχίσω και άραγε θα τελειώσω ποτέ μου; Θα μοιάζει με παραλήρημα. Κάθε φορά έτσι. Λέξεις συναισθήματα & σκέψεις που εγκλωβιστήκαν βγαίνουν απότομα έξω και φέρνουν χαλασμό. Ξαλάφρωμα κανονικό αλλά και απαθανάτιση της πιο άγριας και σκοτεινής μου πλευράς.  Ναι εκείνη τη πλευρά λέω που την ξεχνάω κάθε φορά που είμαι μαζί σου. Εκείνη τη πλευρά που ενώ σου τη κρύβω εσύ έχεις βρει ένα μαγικό τρόπο να μου τη ξεσκονίζεις. Την αποκαλύπτεις και σε άλλους . Μακάρι να ξέρες πόσο δυνατά χτυπά η καρδιά μου κάθε φορά που περιμένω να αντικρίσω τα μάτια σου  & πόσο κάθε φορά που με πληγώνεις.

  Μακάρι να σου μιλούσα πιο νωρίς. Μακάρι να έβρισκα τις κατάλληλες λέξεις & φράσεις για να καταλάβεις τι στο καλό συμβαίνει μέσα σ αυτό το μυαλό. Το μυαλό τα κάνει όλα. Για όλα τα κακά αυτού του κόσμου το ανθρώπινο μυαλό φταίει. Εκεί μέσα εγκλωβίζονται  όσα η καρδιά αρνείται να φιλοξενήσει. Η καρδιά… άλλο είναι η καρδιά. Εκεί υποθέτω ξέρεις τι κρύβει. Ξέρεις το περιεχόμενό της. Έχει πολλά μέσα, κυρίως πρόσωπα. Δεξιά κι αριστερά θα βρεις ανθρώπινες φιγούρες. Κάπου εκεί στην αριστερή γωνία είναι η θέση σου. Κενή πια. Μονάχα το όνομά σου έχει μείνει, έχει χαραχθεί. Με ωραία καθαρά & καλλιγραφικά γράμματα με πολλές ουρίτσες. Μακάρι να έβλεπες τις σκιές που έχει από πίσω του το όνομα σου. Μακάρι να έβλεπες πίσω από τα γράμματα. Θα σε εντυπωσίαζε αν το έκανες. Θα το τολμούσες  όμως ποτέ; Θα έβλεπες τον εαυτό σου ποτέ μέσα από μένα;


  Πίσω από την επιγραφή του ονόματός σου, στη γωνιά της καρδιάς μου έχω φυλάξει την αντανάκλαση του εαυτού σου. Την αντανάκλαση όσων μου αφήνεις να καταλάβω ότι νιώθεις από σένα & για σένα. Όσα το ένστικτο μου δειλά επιβεβαίωσε ότι ισχυούν. Δειλά γιατί ο ήχος της φωνής σου είναι χρυσάφι και δε το σπαταλάς. Κι αν καμιά φορά ανοίξεις το σεντούκι με τα χρυσά φλουριά, πέρα από το πιο τυχερό κορίτσι, νιώθω την ηχώ των λέξεων που προφέρεις  να υψώνει από πίσω μου χάρτινα σκηνικά με ουράνια τόξα & καρδιές. Σπάνιος ο ήχος σου σπάνια και τα σκηνικά. Δε με πειράζει όμως. Έμαθα και βρήκα άλλο δρόμο να έρχομαι προς τη καρδιά σου. Οι πράξεις σου. Η συμπεριφορά σου. Αποκωδικοποιώ για να σε φτάσω, μωρό μου. Με το μυαλό μου κινούμαι  προς τη καρδιά σου. Δύσκολο πολύ. Οι πράξεις σου δημιουργούν ένα μονοπάτι σκονισμένο & θεοσκότεινο. Μου είναι άγνωστο. Μ΄αρέσει όμως. Ναι σίγουρα μ΄αρέσει γιατί μ΄αρέσει ο προορισμός. Αλλά αποδείχθηκε λαβύρινθος. Για να κάνω το επόμενο βήμα πρέπει να σκοντάψω & να μαντέψω. Μα με μαντεψιές & γδαρσίματα  χτίζονται γέφυρες; Κι Εμείς τις χρειαζόμαστε τις γέφυρες. 

Θεανώ Μιχαήλ,
Θεσσαλονίκη 
11/1/17

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Favourite of 2016

Λίγο πριν τα φώτα σβήσουν, οι δείκτες του ρολογιού δείξουν δώδεκα και αφήσεις πίσω σου μια χρονιά και όσα αυτή κουβάλησε για σένα, θέλω να μοιραστώ μαζί σου εκείνα που αγάπησα λιγάκι παραπάνω  σ αυτή.
 ως τρελλαμένη δασκάλα συνηθίζω να έχω χαρτάκια και χαρτούδια, πολύχρωμα post it  και διάφορα αυτοκόλλητα ανάμεσα στο χαμό του γραφείου μου. Κάπου εκεί βρήκα κάποιες ερωτήσεις που οι απαντήσεις που έδωσα μου έδειξαν πως αυτή η χρονιά δεν ήταν τελικά και τόσο χάλια. Για να τις δουμε:
©       Αγαπημένη Ταινία για το 2016: Ο ΜικρόςΠρίγκιπας, η ταινία
©       Αγαπημένο Τραγούδι για το 2016: Δύσκολο.. Θα πω το «Βγες στο μπαλκόνι να δεις» από τους Πυξ Λαξ
©       Αγαπημένο Γλυκο για το 2016: Πραλίνες γάλακτοςσε σχήμα κοχυλιών
©       Αγαπημένο Φαγητό για το 2016:  Σνιτσελ κοτόπουλο με πουρέ πατάτας
©       Αγαπημένο  Junk Food για το 2016: Burger & Πίτα χοιρινό σουβλάκι με σως γιαουρτιού
©       Αγαπημένο Ποτό για το 2016: Daquiri Φράουλα
©       Αγαπημένο Ρόφημα για το 2016: Πράσινο Τσάι
©       Αγαπημένο Στέκι για το 2016: Σάρωθρον & ΓΑΤΑ ΜΠΑΡ
©       Αγαπημένη Διαδρομή για το 2016: Από το σπίτι μου προς Άνω Ηλιούπουλη με τα πόδια μέσω στρατόπεδο Παύλου Μελά
©       Αγαπημένο Τοπίο για το 2016: Νυχτερινή Θεσσαλονίκη από το Πυροβολείο στα Κάστρα
©       Αγαπημένο Ρούχο για το 2016: Γκρι Πουλόβερ & Κόκκινο Κιμονό
©       Αγαπημένο Βιβλίο για το 2016: Εισαγωγή της Παιδαγωγικής & Ζωή από την αρχή
©       Αγαπημένο Δώρο για το 2016: Γούρι για το 2017
©       Αγαπημένη Εκδρομή\Ταξίδι για το 2016: Τριήμερο για τα Γενέθλια μου στο Βόλο
©       Αγαπημένο Gagdet για το 2016: Laptop
©       Αγαπημένη Εφαρμογή για το 2016: Instagram
©       Αγαπημένη Επαφή στο Κινητό για το 2016: Eιρήνη
©       Αγαπημένη Επαφή στο Facebook για το 2016: panagiotis
©       Αγαπημένη Επαφή στο Instagram για το 2016: Fay Skorda
©       Αγαπημένη συνήθεια για το 2016: Ύπνος
©       Αγαπημένη Στιγμή Χαράς για το 2016: Όταν  είδα το όνομά μου στη λίστα των επιτυχόντων του Μεταπτυχιακού
©       Αγαπημένη Σκέψη\Επιθυμία για το 2016:'' Όλα θα γίνουν αργά ή γρήγορα"

Αυτή ήταν η λίστα μου για το 2016. Θα ήθελα πολύ να δω τις απαντήσεις από άλλους 
Bloggers. Συγκεκριμένα, την Ειρήνη από το http://f-eri-tales.blogspot.gr/ 
τη Μίνα από το http://stratimina68.blogspot.gr/ και την Έλενα από 

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Τα γενέθλια

  Είναι από τα πιο δύσκολα post που έχω συντάξει. Κι όμως η μορφή του και τα λόγια του τριγύριζαν μέρες τώρα στους λαβύρινθους του μυαλού μου. Πρέπει να το κάνω. 
  Θα σου γράψω ένα γράμμα. Ένα γράμμα με πολύ αγάπη για σένα. Ναι για σένα που είσαι ο καλύτερος μου φίλος και ο χειρότερος μου εχθρός περίπου εδώ και 23 χρόνια. Εσένα που μου πήρε πολύ καιρό, χρόνια ολόκληρα για να σε βρω και να σε πλησιάσω. Σου χρωστάω ένα συγγνώμη, ένα ευχαριστώ, ένα δε πειράζει  και ένα μεγάλο Σ΄αγαπώ.
  Σου χρωστάω ένα συγγνώμη για όλες εκείνες τις στιγμές που δε μίλησες, που δεν αντέδρασες, που δεν απάντησες με εκείνη τη θρασύτητα που άξιζε σε κάποιους. Για όλες εκείνες τις στιγμές που γέλασες πλατιά αντί να προδοθείς στα δάκρυα, που φίλησες μάγουλα και χείλη αντί να τα φτύσεις.     Για όλες εκείνες τις στιγμές που αδίκησες εσύ τον εαυτό σου, που τον πλήγωσες.
  Ένα ευχαριστώ για όλα αυτά που έκανες για μένα. Για εκείνες τις φορές που μίλησες που τα είπες όπως έπρεπε, που δε λύγισες , που αντέδρασες, που χειρίστηκες σωστά με αξιοπρέπεια άτομα και καταστάσεις, που συγκράτησες τα νεύρα σου. Που έκανες το καλύτερο κυρίως για σένα αλλά και για τους άλλους. Που γέλασες και έκλαψες με τη ψυχή σου και λυτρώθηκες. Που χάρισες αγκαλιές και φιλιά αυθόρμητα και συνειδητοποιημένα. Ένα ευχαριστώ για όλες εκείνες τις φορές που με προστάψες, που με υποστήριξες και διεκδίκησες όσα αξίζω. Σ ευχαριστώ που δεν έμεινες στα λίγα. Σ’ ευχαριστώ που είμαι εσύ και είσαι εγώ.
 Ένα δε πειράζει θα σου χαρίσω για εκείνες τις χαμένες φιλίες & αγάπες. Για εκείνες τις μικρές αποτυχίες σε τεστ, σε ωριαία διαγωνίσματα. Για εκείνες τις χαμένες ευκαιρίες. Για εκείνο το χαμένο χρόνο, για εκείνες τις χαμένες στιγμές. Που να πάρει, είσαι τόσο αυστηρή μαζί μου! Γεμίζεις το μυαλό μου με πρέπει και σωστά. Το παλεύεις όμως και το ξέρω καλά. Ναι εγώ το ξέρω. Παλεύεις να το αλλάξεις. Άσε τι λένε οι άλλοι. Εγώ ξέρω και είναι αρκετό. 
  Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα σου έλεγα με ψιθυριστή φωνή στο αυτί στα κλεφτά, «Μην αγχώνεσαι και μη βιάζεσαι». Η ζωή δεν είναι ρολόι και η πορεία της δεν είναι γραμμική. Το ξέρεις καλά. Γεμάτη στροφές, απότομους γκρεμούς και χαλίκια. Έχει ρε συ όμορφη θέα, υπέροχα τοπία. Διαδρομές πολλές και ενδιαφέρουσες. Πώς γίνεται μου λες να φοβάσαι αυτή την ομορφιά της ζωής; 
 Ένα μεγάλο Σ’ αγαπώ γιατί είσαι αυτή που είσαι. Με τόσα ελαττώματα και με άλλα τόσα προτερήματα. Σ αγαπώ γιατί δεν έχω συναντήσει πιο μουρλό άτομο και συγχρόνως τόσο σοβαρό. Σ αγαπώ γιατί παλεύεις να είσαι σωστή, ευγενική και καλή με τους άλλους γύρω σου. Σ αγαπώ γιατί πονάς και συμπονάς με τη ψυχή σου, γιατί δε θέλεις να κάνεις κακό σε κανένα. Γιατί προσπαθείς να βρεις το καλό σε όλους. Που είσαι δίκαιη. Είσαι αυτό ακριβώς που θα ήθελες να συναντάς στους ανθρώπους. Γι όλα αυτά αξίζεις το σ’αγαπώ μου.
 Μικρή μου έχω να σου πω τόσα. Μακάρι να με άκουγες. Έχασες πολλά και ακόμα πιο πολλά τα αποθήκευσες λάθος στο σκληρό του μυαλό σου. Μακάρι να ήμουν εκεί πιο νωρίς. Ηρέμησε είσαι αρκετά καλή, μπορεί όχι η καλύτερη αλλά τα κατάφερες πολύ καλύτερα απ όλους όσους νόμιζες καλύτερους. Σκέψου που είσαι και που είναι αυτοί. Γέλα, παίξε λιγάκι παραπάνω. Μην εγκαταλείπεις το παιχνίδι, το τρέξιμο & τη κούνια. Ξέρω έχεις διάβασμα, αγγλικά και χορό. Όλα θα τα προλάβεις. Μην ανησυχείς για εκείνη τη στριμμένη δασκάλα που δε σε εκτίμησε ποτέ. Χρόνια μετά θα μάθεις θα καταλάβεις πολλά, θα ακούσεις λόγια  που θα σε δικαιώσουν. Τώρα ξέρεις και εσύ, έχεις πια την ίδια ιδιότητα και τώρα όλα πήραν το όνομά τους. Μη τρομάζεις στην ιδέα του γυμνασίου.  Ηρέμησε είσαι μόλις 12.
  Γλυκιά μου, τα πήγες και εκεί περίφημα. Και το απουσιολόγιο το πήρες και στη σημαία μπήκες, επαίνους βραβεία αριστεία και διαγωνισμους. Θυσίασες βέβαια τη ξεγνοιασιά σου και την ανεμελιά σου. Κι όμως η φιλαρέσκεια σου ήταν αρκετή. Στους πρώτους σου χορούς. Πόσο το λατρεύεις αυτό; Να μεταμορφώνεσαι στα πάρτυ και στους χορούς. Κι ας άφησες τα φλέρτ στη μέση, τα πήγες πολύ καλά. Μην αγχώνεσαι και τις εκδρομές σου θα πας και το lower  θα πάρεις που τόσο σε αγχώνει. Ζήσε γλυκιά μου ζήσε. Είσαι μόνο 15.
 Μη φοβάσαι προχώρα, θα σου συμβούν όμορφα πράγμα. Θα ερωτευθείς τρελά, θα ζήσεις απίστευτες στιγμές. Θα γελάσεις πολύ. Και θα κλάψεις πολύ, να είσαι σίγουρη. Αλλά μη τρομάζεις το πιο φωτεινό ουράνιο τόξο βγαίνει μετά τις χειρότερες καταιγίδες. Οι πρώτες σου αγάπες και οι πρώτοι σου έρωτες έχουν -ναι τώρα που το βλέπω από απόσταση όντως έχουν- μια κινηματογραφική χροιά ένα γλυκό άρωμα από μπισκότο βανίλιας. Κι αν σου ήρθε πικρή γεύση, μη τρομάζεις και ξαναδοκίμασε. Παίξε & ρίσκαρε. Είσαι για τα καλά στην εφηβεία. Μη μαλώνεις τόσο με τη αδερφή σου για ρούχα, παπούτσια κ.α., είναι ό.τι πολυτιμότερο έχεις. Κατά βάθος το ξέρεις ότι σ αγαπάει πολύ. Είναι που είναι σε όλα της τόσο καλή χωρίς καν να προσπαθεί και σου τη δίνει. Αλλά πες την αλήθεια, την έχεις πρότυπο. Μακάρι να μπορούσες να με ακούσεις, θα είχες γλιτώσεις πολλά μαλώματα & φωνές. Ακουσέ με σταμάτα να τα βάζεις με τους γονείς σου, τους λατρεύεις και αυτοί εσένα. Είναι οι καλύτεροι με διαφορά και κατά βάθος το ξέρεις. Ο,τι σου λένε το λένε για να έχεις αυτά που αξίζεις και να είσαι εσύ καλά. Παίξε λίγο παραπάνω με τον αδερφό σου, τον υπεραγαπάς τόσο που θα σε κάνει να νιώθεις λιγάκι μαμά και σε τρομάζει αυτό. Μαζί θα μάθετε και τα χημικά στοιχεία. Κατά βάθος είσαι πολύ περήφανη γι αυτόν. Τη καλύτερη σου φίλη θα τη γνωρίσεις στο πανεπιστήμιο, οπότε μη σπαταλάς την ειλικρινή σου φιλία. Θα τη βρεις και θα σου μοιάζει πολύ αν και δε θα είστε ίδιες. Μακάρι να με άκουγες. Θα είχες κερδίσει χρόνο & διάθεση. Θα έρθει η μπόρα που πάντα σε άγχωνε.  Γ λυκείου. Τι χρονιά, Θεέ μου! Θα τα πας όμως πολύ καλά. Ξέρουμε κι δυο τις δυσκολίες που είχες να αντιμετωπίσεις και το αποτέλεσμα σε δικαίωσε πανηγυρικά. Που να πάρει έχεις μια ζωή πολυτάραχη και αξίζει να γίνει ταινία!
  Σα φοιτήτρια θα είσαι μετρημένη αλλά και πάλι θα κάνεις πολλά & όμορφα. Θα αριστεύσεις.Θα σταθείς στα πόδια σου, θα βγάλεις τα δικά σου χρήματα. Θα ερωτευτείς και θα απογοητευτείς. Όλα στο έπακρο. Είσαι πολύ Drama Queen  και θα το διαπιστώσεις προσεχώς. Θα αγαπηθείς και θα προδοθείς ή μάλλον θα νομίζεις ότι θα έχεις προδοθείς. Σταμάτα ομορφιά μου να τα παίρνεις όλα τόσο σοβαρά και τόσο προσωπικά. Η υπερβολή δε βοήθησε κανένα, πόσο μάλλον εσένα.
  Σ αγαπάω, όμως,  γι αυτά τα 23 χρόνια που σε ξέρω. Θέλω να σε αγκαλιάσω σφιχτά, να κλάψουμε και να γελάσουμε παρέα. Μονάχα εγώ μπορώ να σου υποσχεθώ το πάντα και το ποτέ. Μονάχα εγώ μπορώ να σου φωνάξω δυνατά με τη φωνή σου «Τώρα πια μ΄αγαπάω και θα σε προσέχω».

Υ.Γ. : Χρόνια μου πολλά & ευλογημένα. Σ΄αγαπώ. Για πάντα μαζί.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Μικρά Αγγλία (2013)

 “…Δυο γυναίκες. Ένας άνδρας...”

 Μεσοπόλεμος,1930, Άνδρος. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας ανάμεσα στην Όρσα  & τον Σπύρο γίνεται αφορμή να μάθουμε πως η ευλογία του να είσαι ναυτικός είναι και συγχρόνως μεγάλη κατάρα. Με φόντο τη κλειστή κοινωνία του νησιού, έχουμε την ευκαιρία να αντιληφθούμε την αυστηρότητα και τη σκληρότητα της εποχής που σε συνάρτηση με τη συστηματική απουσία των ανδρών μετατρέπει το συμφέρον  & την ασφάλεια σε απόλυτα κίνητρα.


 Μια συγκινητική  ταινία εποχής όπου μας δείχνει πως οι κοινωνικοί αλλά και οικονομικοί παράγοντες καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις ζωής των ηρώων τις οποίες επι των πλείστων δεν καλούνται οι ίδιοι να πάρουν. Παρουσιάζεται η υποβαθμισμένη θέση της κόρης, η οποία υπακούει στο θέλημα του κηδεμόνα της αλλά και συγχρόνως τη σκληρότητα & το κυνισμό που χαρακτηρίζουν την γυναικεία φιγούρα, όταν εκείνη αναλαμβάνει τα ηνία της οικογένειας εξαιτίας της πατρικής απουσίας. Θλιμμένες φυσιογνωμίες & τραγικές φιγούρες που κινούνται ανάμεσα σε κλεφτές ματιές και σε ανείπωτα λόγια εξαιτίας ενός μεγάλου μυστικού, τόσο μεγάλο που φτάνει ο θεατής να αναρωτιέται ποιος είναι το πραγματικό θύμα.


Ένας άλλος κόσμος (2015)

  Ελλάδα του Σήμερα, Αθήνα της Κρίσης. Παρακολουθούμε τρεις παράλληλες ιστορίες αγάπης με πρωταγωνιστές από διαφορετικές ηλικιακές ομάδες. Με φόντο το γκρι της σύγχρονης  Αθηναϊκής πραγματικότητας, οι πρωταγωνιστές εγκλωβισμένοι σε θλιβερές & μίζερες ζωές ανακαλύπτουν την ομορφιά του έρωτα & της αληθινής αγάπης. Κόντρα στην εποχή που αναπαράγει το τυφλό και άδικο μίσος, οι ήρωες καλούνται να κερδίσουν το στοίχημα της ζωής δίνονται τη πιο αισιόδοξη απάντηση στο αν τελικά η Αγάπη έχει θέση στη ζωή τους.

 Η καλύτερη κινηματογραφική εμφάνιση του Παπακαλιάτη είτε ως σεναριογράφος- σκηνοθέτης είτε ως πρωταγωνιστής. Προσεγγίσει με ωριμότητα & με αρκετές αποχρώσεις ρεαλισμού τη σύγχρονη πραγματικότητα προσφέροντας μπόλικους προβληματισμούς. Χωρίς το κλασσικό Happy End, δεν αφήνει και πολύ ευχάριστη γεύση στο τέλος.

Νοτιάς (2016)

  Ο Σταύρος με ανήσυχο πνεύμα & ζοφερή φαντασία αντιμετωπίζει με ένα διαφορετικό & ασυνήθιστο τρόπο τα πρώτα ερωτικά του σκιρτήματα. Παρακολουθούμε τη πορεία του προς την ενηλικίωσή του καθώς και τα φοιτητικά του χρόνια, κι όλα αυτά με φόντο σημαντικά γεγονότα και περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας όπως η χούντα και η μεταπολίτευση. Όμορφες γυναίκες, φανταστικά ταξίδια και αρχαίοι αλλά και σύγχρονοι μύθοι δίνουν και παίρνουν.

 Η ταινία αυτή ήρθε να διαδεχθεί το θρύλο της «Πολίτικης Κουζίνας» και αυτό γεννά πολλές προσδοκίες. Αν εξαιρέσεις αυτό, το σενάριο είναι πρωτότυπο και ιδιαίτερο. Πρώτη φορά μια ταινία μιλά για τη φαντασία ενός παιδιού η οποία λειτουργεί πέρα από απόδειξη ταλέντου, ευφυίας και δημιουργικότητας, ως ασπίδα κατά την ενηλικίωσή του ενάντια στα τέρατα που αυτή φέρει. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ερμηνεία του Γιάννη Νιάρρου είναι απλώς απίστευτη.


Ουράνια Έκπληξη- Miracles Heaven (2016)

  Η Κρίστι, η μητέρα της 10χρονης Άννας βρίσκεται σε απόγνωση, μαθαίνοντας ότι το παιδί της πάσχει από μια ανίατη ασθένεια του γαστρεντερικού. Μέσα από τη ταινία παρακολουθούμε τη πορεία της ασθένειας και όλη την υπεράνθρωπη προσπάθεια για θεραπεία. Μέσα σε όλες τις αρνητικές αυτές καταστάσεις, συμβαίνει ένα πραγματικό θαύμα.

  Πρόκειται για μια ταινία βασισμένη σε πραγματική ιστορία & μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Η αλήθεια είναι ότι παρακολουθείς με αγωνία μέχρι το τέλος, κυρίως αν έχεις γερό στομάχι. Το story είναι αρκετά ρεαλιστικό και σκληρό. Οι εξαντλητικές αγωγές, οι ανυπόφοροι πόνοι καθώς και ο κίνδυνος για την απώλεια δημιουργούν ένα βαρύ κλίμα. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα πλανιέται συνεχώς η ιδέα του θανάτου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ήρωες να αμφισβητούν την αγάπη, το Θεό και την ίδια τη ζωή. Ίσως, όμως, να υπάρχει ένα φως στο τέλος του τούνελ.

  Ιδιαίτερη και άκρως συγκινητική ταινία. Η προσπάθεια της θεραπείας είναι μια δύσκολη φάση όχι μόνο για τον ίδιο τον ασθενή αλλά και για την οικογένειά του, η οποία γίνεται ακόμα πιο τραγική όταν δεν υπάρχουν θετικές ενδείξεις και το θύμα είναι ένα μικρό παιδί. Η συγκεκριμένη ταινία αγγίζει θέματα που είναι ευαίσθητα. Όπως η ελπίδα, η ζωή, ο θάνατος και ο Θεός.
                                                                        
                                                                         Θεανώ Μιχαήλ ©

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Τα ταξίδια του μυαλού είναι πριβέ.

   Αεροδρόμια, σταθμοί, τρένα και αραγμένα βαγόνια. Τι μέρη Θεέ μου; Όλες οι αποχρώσεις της ζωής μέσα σε αστικό καμβά. Θολές φιγούρες που τρέχουν να ανταμώσουν ή μένουν ακίνητες θέλοντας να αποθηκεύσουν στη μνήμη του μυαλού τις τελευταίες στιγμές. Άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν. Έτσι συμβαίνει συνήθως. Εικόνες χαράς και λύπης. Τόσο δίπλα η μια στην άλλη. Να μια μάνα αποχωρίζεται το παιδί της. Μια παρέα φοιτητών παραπέρα φορτωμένοι. Ένα ζευγάρι που σφιχταγκαλιάζεται και ανταλλάσσει φλογερά φιλιά, ένα άλλο πάρα δίπλα με δάκρυα στα μάτια δέχεται τον αποχωρισμό σιωπηλά. Είναι η μοίρα τέτοια που βάζει εμπόδια για να σε δοκιμάσει. Εσένα κι αυτά που νιώθεις.
  Αυτοί οι χώροι πάντα με τρόμαζαν, από παιδί. Πάντα  μεγάλοι, τεράστιοι στα δυο μου μάτια.Ένας χάος γεμάτο από λαβύρινθους που σου προκαλούν άγχος, ταραχή και θλίψη. Αυτά τα μέρη άλλοτε λουσμένα στο άπλετο φως κι άλλοτε θεοσκότεινα σαν υπόγειος υπόνομος. Κι όμως τώρα πια κατάλαβα. Εκεί βρίσκεται η ζωή, η ζωή που ρισκάρει και συχνά ανταμείβεται. Εκεί, δίπλα στις ουρές του ελέγχου και στα εκδοτήρια.
   Κάθε απόκομμα εισιτήριου μια ιστορία, μια συνάντηση και ένας αποχωρισμός, κάθε κράτηση θέσης μια απόφαση και μια ανάγκη. Ταξίδια προς κάθε προορισμό και με οποιοδήποτε σκοπό. Είναι και εκείνα τα τυχαία, τα τελευταίας στιγμής που η συνάντηση του αγνώστου και η επιτακτική του ανάγκη σε τρομάζει μηχανικά, μουδιασμένα σε οδηγεί εκεί. 
   Οι γραμμές αυτού του κόσμου φτιάχτηκαν για να φέρνουν τους ανθρώπους κοντά. Αναμφίβολα. Είτε τηλεφώνου είτε ράγες τρένου, οι γραμμές αυτές ενώνουν άτομα που η μοίρα τους χώρισε. Αν γινόταν να τις ακολουθήσεις, θα έκανες τον γύρο του κόσμου, θα μάθαινες απίστευτες ιστορίες και θα γινόσουν ένα με αυτές. Στοιχηματίζω. Σχεδόν σίγουρη. 
   Μένω σε εκείνους που έχουν μάθει πως κάθε ταξίδι είναι μια ανάσα ζωής. Για εκείνους που ζουν περιμένοντας να ζήσουν. Να ζήσουν ταξιδεύοντας. Σε εκείνους τους επιβάτες με τις αποσκευές, ταξιδιώτες με τις βαλίτσες και σάκους που ακολουθούν γραμμές, συνεχώς γραμμές για να φτάσουν σε αυτόν που επιθυμούν. Κι όταν έρθει, η ώρα του γυρισμού, μαζεύουν τα κομμάτια τους, προσπαθώντας να σώσουν ό.τι θυμίζει εκείνα τα μάτια που θα αποχωριστούν.   


    Κι όταν το αεροπλάνο απογειωθεί, το τρένο σφυρίξει τρεις φορές και το πούλμαν ανάψει τα φώτα, τότε είναι που οι γραμμές δημιουργούνται ξανά. Ξες πότε;  Εκείνη τη καταραμένη στιγμή που βλέποντας τη φιγούρα που αγαπάς να απομακρύνεται και να χάνεται, η λύπη για τον αποχωρισμό, χτυπά κόκκινο. Καρδιά και μυαλό σε απόλυτη εγρήγορση και συνάμα σε πλήρη απραξία. Συμβαίνει και δε μπορείς να κάνεις κάτι. Λειτουργία πτήσης κανονική.
   Αυτές οι γραμμές. Παχιές & ‘Εντονες. Είναι εκείνες του μυαλού. Υπογραμμίζουν κάθε ανάμνηση, κάθε συναίσθημα και όποια στιγμή ζωής. Κι έτσι γράφονται τα κεφάλαια της ζωής μας, σε λιμάνια, σταθμούς και αεροδρόμια.
    Έτσι, σα ταμπούρλο, οι καρδιές των ανθρώπων δέχονται τα παιχνίδια της ζωής. Ίσως να είναι γραφτό, κάποιες ιστορίες  να τελειώνουν ή και να ξεκινούν  με αυτό το τρόπο ή ακόμα και να εξελίσσονται μέσα από γραμμές. Είτε τηλεφώνου είτε ράγες τρένου, αλλά πάντα με εκείνες του μυαλού.
   Στο χάρτη του κόσμου, χρόνια ολόκληρα σημειώνονται πολλές, άπειρες διαδρομές. Διαδρομές Αγάπης. Κόκκινες γραμμές ενώνουν μέρη, περιοχές και ανθρώπους. Άλλες διακεκομμένες και άλλες όχι. Άλλες ξεκινούν με ένα σήκωμα τηλεφώνου, άλλες με μερικά «τσίκι-τσίκι» σε πληκτρολόγια και άλλες ως διαδρομές ταξιδιών. Όλες αυτές οι γραμμές, ακολουθούν ευλαβικά τις προσταγές που ορίζουν οι κόκκινες γραμμές του μυαλού. Αυτές κουβαλούν όλη τη θλίψη αυτού του κόσμου. Που δε μπορούν να ψιθυρίσουν «Μου λείπεις», «Να προσέχεις» και «Σ΄αγαπώ».  Θλίψη, αγάπη και επιθυμία, όλα μαζί. Με αυτές τις γραμμές κάνεις τα πιο γαμάτα και συνάμα θλιβερά ταξίδια. Eίναι ταξίδια του μυαλού και είναι πριβέ.



Υ.Γ: "...Να θυμάσαι τα μάτια μου, τον τρόπο που σε κοιτάνε...Κάθε φορά που θα μετράς όσα θα μας χωρίζουν..." 
  
Θεανώ Μιχαήλ

23/07/2016