Δεν είμαι του κουτιού…λυπάμαι πολύ!

Δεν είμαι του κουτιού…λυπάμαι πολύ!

             

Έχεις ακούσει πότε για συνήθειες περίεργες; Μήπως έχεις και εσύ; Μιλάω για συνήθειες που δεν είσαι περήφανος κι όμως υποκύπτεις σ αυτές άνευ υποτυπώδους αντιστάσεως…. Που ενώ ξες πόσο αλλόκοτο σε δείχνουν τις συνεχίζεις δίχως λόγο και αιτία…Φυσικά δε μιλάω για το φάγωμα των νυχιών, το δάγκωμα των χειλιών ούτε για το «σπάσιμο» των δακτύλων.

Η δική μου τέτοιου είδους συνήθεια είναι κάπως ασυνήθιστη αν και καλοπροαίρετη. Μοιάζει χαοτική, μοιάζει με άλυτο δεσμό. Φανταστείτε κάτι σα το γόρδιο δεσμό του μεγάλου Αλεξάνδρου, από σκληρό υλικό, δίχως αρχή και τέλος.

          Είμαι εθισμένη στο να σκέφτομαι συνεχώς τι κρύβεται κάτω από αυτό που υπάρχει, το πρόσωπο που φαίνεται και που κρύβεται, το «είναι» και το «φαίνεσθαι», όπως μάθαμε στην Ελένη του Ευριπίδη.

Σκεπτόμενη τη συνήθεια μου αυτή, προσπάθησα να καταλάβω πώς ξεκίνησε αυτό το περίεργο παιχνίδι του να αντιλαμβάνομαι τις περισσότερες φορές σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα που κάποιος θέλει ή αναγκάζεται να τα κρύψει από τους άλλους ή ακόμα χειρότερα να κρύψει το ίδιο του το είναι, τον ίδιο τον εαυτό. Έτσι λοιπόν κατέληξα πώς η αρχή του πράγματος ξεκινάει αρκετά χρόνια πριν, συγκεκριμένα από την εποχή που η ορθογραφία αποτελούσε βαρετή, καθημερινή ρουτίνα της πρώτης ώρας στο σχολείο και ο χυμός ροδάκινο ήταν ο αγαπημένος μου.

Από μικρή, λοιπόν, ήμουν περίεργη, αλλόκοτη σε σχέση με τα άλλα παιδιά είχα πολλά και παράξενα για την ηλικία μου ενδιαφέροντα. Αν και ασχολούμουν πάντα με παιχνίδια της ηλικίας μου, μ άρεσε να παρατηρώ και έπειτα να εξηγώ μέσα στο μυαλό μου. Παρατηρούσα  τα πάντα, τα αντικείμενα που υπήρχαν γύρω μου, τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόμουν ακόμα και καταστάσεις που με περιτριγύριζαν χωρίς συνήθως να με περικλύζουν μέσα τους.

Το αντικείμενο της παρατήρησης δεν ήταν  ποτέ τυχαίο… πώς θα μπορούσε άλλωστε; Πάντα επιλεγόταν με προσοχή. Συνήθως, επιλέγονταν κάτι σπασμένο, κάτι παλιό, κάτι χαλασμένο… Πότε η ραγισμένη φλυτζάνα της γιαγιάς, πότε η σπασμένη χτένα της μαμάς, ο ραγισμένος μεγεθυντικός φακός του θείου, αντικείμενα δηλαδή παρατημένα σε μια άκρη ενώ ήταν χρήσιμα. Πάντα, θυμάμαι, τα μάζευα και τους έδινα ξανά αξία και ζωή με τη σχολαστική μου ματιά  και το παιχνίδι μου. Στεναχωριόμουν που για μια τόσο δα λεπτομέρεια αχρηστεύονταν, μετατρέπονταν σε σκουπίδια.

Προσπαθούσα να καταλάβω αν αυτό το σημάδι αυτή η ρωγμή έστω το σπάσιμο ήταν ικανό να γίνει η αιτία για να χάσει την αξία του. Κάτι που αγαπούσες και χρησιμοποιούσες με ευχαρίστηση, πώς για ένα τόσο δα σπασιματάκι παύει να σου είναι απαραίτητο ακόμα και χρήσιμο. Πόσο απερίσκεπτοι και σκληροί είμαστε εμείς οι άνθρωποι; Πετάμε πόσα πράγματα για λεπτομέρειες…Και άντε για τα αντικείμενα δεν είναι τόσο κρίμα (Μη ξεχνάτε υπάρχει και η ανακύκλωση) αλλά όταν πρόκειται για ανθρώπους;  Πάντα θυμάμαι ήθελα αυτό που δεν ήθελαν οι άλλοι, με γοήτευαν….τα σπασμένα παιχνίδια στο νηπιαγωγείο, το απομονωμένο παιδί στην αυλή στο Δημοτικό και το «σπασίκλα»- το «φλώρο»- το «άσχημο» του σχολείου στο Γυμνάσιο. Δε ξέρω άλλοι με θεωρούν μέχρι και σήμερα, τρελή ή απλώς κακόγουστη στη καλύτερη.

Τέτοιες αναμνήσεις μου έρχονται στο μυαλό. Μα οι αναμνήσεις ξυπνούν για τα καλά όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τη κακή μου συνήθεια μέχρι και σήμερα. Έρχεται ακόμα και τώρα που το μικρό κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια εικοσάρισε και ενώ τη τρομάζει αυτής της η συνήθεια, έχει πειστεί πιά πως αποτελεί τη πιο μεγάλη δύναμη για την ίδια και τους άλλους γύρω της.

Μονάχα μια διαφορά έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια, το κέντρο του ενδιαφέροντος ανατοποθετήθηκε κυρίως από τα παρατημένα αντικείμενα, σε ανθρώπους που βρίσκονται σε κατάσταση αχρηστίας ή αδράνειας ή ακόμα χειρότερα θλίψης.

            Παρατηρώ πολύ τους ανθρώπους γύρω, πιο πολύ από το φυσιολογικό. Παντού και πάντα σε ανύποπτο χρόνο και χώρο. Στο σπίτι, στη σχολή, στη δουλειά, στο λεωφορείο, στο δρόμο…Βλέπω τις κινήσεις τους, τις εκφράσεις του προσώπου τους εκείνες όταν μιλούν ακόμα και εκείνες όταν σιωπούν ή απλώς ακούν και τη στάση του σώματος. Το κάνω τόσο επιτηδευμένα, που να φανταστείτε κανείς δε με παίρνει πρέφα. Το έχω μάθει καλά και κανείς δεν αντιλαμβάνεται τη ενήλικη, σχολαστική ματιά μου. Μέσα λοιπόν από αμέτρητες παρατηρήσεις, ξέρετε που έχω καταλήξει;

Ζούμε σε μια εποχή που όλα βρίσκονται με συνεχή αντίφαση, λόγια με πράξεις, συμπεριφορές με συναισθήματα ακόμα και σκέψεις με αποφάσεις. Με λίγα λόγια άλλα λέμε, άλλα κάνουμε κι άλλα εννοούμε.

            Μπορεί να υποσχόμαστε εύκολα στα λόγια αλλά στις πράξεις αποδεικνυόμαστε μάλλον όρνιθες (Ας εκφραστώ με ευγένεια). Μπορεί να νιώθουμε συναισθήματα για κάποιον και αυτά ποτέ να μην βρίσκουν δίοδο έκφρασης μέσα από τις πράξεις μας. Να πεθαίνεις, βρε παιδί μου, για τον άλλον και να μη μπορείς να σταυρώσεις σωστή λέξη μαζί του, να σου γυρνάνε τα άντερα με το που αντικρύζεις τη ψηλομύτα της σχολής αλλά να το παίζεις τουλάχιστον φίλη, να καταπιέζεις το θυμό σου για να μη στεναχωρήσεις κάποιον, για να μη τσαλακώσεις τη εικόνας του καλού υπάκουου παιδιού που σου κόλλησαν με το έτσι θέλω στο μέτωπο.

Αντίφαση υπάρχει ακόμα και στο τρόπο που αποφασίζεις. Το μυαλό μας παράγει διάφορες σκέψεις, συνυπολογίζει παραμέτρους, παράγοντες ακόμα και ενδεχόμενα με σκοπό να προκύψει η καλύτερη δυνατή απόφαση. Έλα όμως που υπάρχουν στοιχεία που επιλέγεις συνειδητά –όσο κι αν δε θες να το παραδεχτείς - να τα απορρίψεις ή να τα τοποθετήσεις σε θέση υψηλής σημασίας στη κατάταξη επεξεργασίας δεδομένων. Θέτοντας όμως εκτός επεξεργασίας ή  σε υψηλή μορφή επεξεργασίας, αυτομάτως έχεις κάνει προσωπικές επιλογές. Μπορεί για παράδειγμα, να θες να αναλάβεις μια σημαντική αρμοδιότητα στη παρέα σου, στη σχολή σου και στη δουλειά σου και να υπάρχει άτομο που έχει εκφράσει το ίδιο ενδιαφέρον. Τι  κάνεις; Μεταξύ μας, σχεδόν όλοι θα το σκεφτόμασταν για λίγα δευτερόλεπτα και έπειτα θα θέταμε αυτή τη σκέψη εκτός επεξεργασίας.

Το χειρότερο θεωρώ ότι είναι πως ο άνθρωπος έχει καταντήσει να είναι ένα προϊόν αντίφασης. Είναι που συναντιούνται όλες αυτές οι αντιφάσεις πάνω του και αυτός τις περισσότερες φορές δεν αντέχει να τις κουβαλάει. Σπάει, λυγίζει, καταρρέει. Κάπου εδώ εμφανίζονται και τα σημάδια, οι ρωγμές, τα σπασίματα που φέρει ο καθένας από εμάς.

Οι άνθρωποι είναι φοβισμένοι, δε μπορούν να εμπιστευτούν κανένα και τίποτα ούτε καν το εαυτό τους. Τρέμει η ψυχή του μήπως φανεί το δικό τους σημάδι, η δική τους ρωγμή. Μήπως το δει ο άλλος και το εκμεταλλευτεί και του κάνει μεγάλο κακό. Λες και το σπάσιμο  του δημιουργεί την αίσθηση της ευάλωτης περιοχής, μια πληγής ξερακιανή που λίγο θέλει να ματώσει ξανά. Το θλιβερό με όλη αυτή τη κατάσταση είναι η αμέτρητη επιθυμία για καμουφλάρισμα. Καμουφλάρουμε, κυρίες και κύριοι, τα σημάδια μας, τις αδυναμίες μας. Όπως ισχύει και στο μακιγιάζ, δε καμουφλάρεις υπερβολικά ένα σημάδι, μια ατέλεια γιατί έχεις αντίθετα αποτελέσματα. Αντί να το καλύψεις με λάθος τρόπο ή υπερβολικά, το υπερτονίζεις τραβώντας όλα τα βλέμματα επάνω του. Κι όμως ο χρυσός κανόνας έρχεται και επιβεβαιώνεται και στις ανθρώπινες σχέσεις. Επιλέγεις τα κρύψεις ό,τι σε τρομάζει, άλλος  μένει αδρανής και απαθής, άλλος χρησιμοποιεί ειρωνεία και καυστικά σχόλια, άλλος το χιούμορ. Άλλοι τρόποι είναι επιθετικοί και μοιάζουν απροσπέλαστοι για τους άλλους και άλλοι πιο αμυντικοί. Όπως και να έχει το αποτέλεσμα, είναι ίδιο. Ενώ, δηλαδή, προσπαθεί ο καθένας από εμάς να καλύψει το σημάδι του, στο τέλος γίνεται εμφανές.

Γίνεται εμφανές, όμως, σε αυτούς που θέλουν να σε εξερευνήσουν. Σε εκείνους που τολμούν να δουν τη πληγή σου όχι από περιέργεια αλλά από ενδιαφέρον και για τι όχι να την φροντίσουν. Οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα άλλο από τα σημάδια που κουβαλούν μέσα τους. Όσο όμορφοι εξωτερικά, όσο ευδιάθετοι, χαμογελαστοί και έξω καρδιά κι αν είναι, μη ξεγελιέστε έχουν κι αυτοί τα σημάδια τους. Άλλοι χρησιμοποιούν τα παραπάνω ως ασπίδα άλλοι έχουν ειρηνεύσει και συμφιλιωθεί με τις ρωγμές τους.

Είναι αυτό που λένε ο κάθε άνθρωπος κάτι φοβάται, για κάτι πονάει και κάτι έχει χάσει. Αυτά είναι τα σημάδια του. Το θέμα είναι να βρούμε τα δικά μας σημάδια, να τα παραδεχτούμε, να μιλήσουμε για αυτά και να φροντίσουμε να κάνουμε το ίδιο και για τους άλλους. Μη τρομάζετε. Εκεί κρύβεται η πραγματική ομορφιά, στα σημάδια του μυαλού και στις ρωγμές της καρδιάς. Τολμήστε να καταλάβετε με αγάπη και κατανόηση τον διπλανό σας, τον απέναντί σας, ίσως εκπλαγείτε, ίσως να μοιάζουν οι πληγές σας. Ίσως και όχι. Σε κάθε περίπτωση αξίζει να το επιχειρήσετε. Άλλωστε για σκεφτείτε τι θα ήταν η ζωή μας, αν όλοι μας ήμασταν αχρησιμοποίητα, ανέγγιχτα  του κουτιού πλάσματα….Σκέτη βαρεμάρα, πιστεύω.

ΥΓ: Μην απογοητευτείτε γιατί θέλει δουλειά. Ούτε εγώ το έχω πετύχει ακριβώς αλλά το επιδιώκω. Να θυμάστε πως χρειάζεται πολλή αγάπη, κατανόηση και λεπτές χειρουργικές κινήσεις είτε πρόκειται για τα δικά σας σημάδια είτε για του άλλου.

Μη μου φέρνεις άλλες εικόνες στο μυαλό...

κυλάει αργά το αίμα στην καρδιά 

και στο παλμό της η λογική το βάζει στα 

πόδια....

 

Δάκρυσαν τα μάτια μου 

και κύλησαν ποτάμια αγάπης, 

κατακόκκινα σα το κόκκινο νερό της αμαρτίας

που τραβά με λαχτάρα

για ξένους βυθούς... 

Αφετηρία η δική σου η καρδιά

 

και προορισμός το καθετί σου...

Μα στο ταξίδι άλλος, ξένος ναυαγός 

φαίνεται να φτάνει στην στεριά σου....

Γύρνα σε μένα

και πες μου

πως τελικά μπερδεύτηκες

από σκιές, σκόνη και βρωμιά....

πως οι χλωμές σκιές σε παγίδεψαν

και σε ξεστράτισαν για λιμάνια ξένα....

Σε φιλώ. Να προσέχεις.Σ αγαπώ.

                            Μιχαήλ Θεανώ

Ήμουν, είμαι και θα είμαι....

Ήμουν, είμαι και θα είμαι…εσύ…

Σε βλέπω να αλλάζεις, να μεγαλώνεις, να γίνεσαι ακόμα πιο παιδί….

             Σήμερα γιορτάζεις και γιορτάζεις τρεις φορές όσες και οι γέννες σου, όσα και τα παιδιά σου… Ως μεσαία κόρη έχω τόσα να σου πω… όπως τότε που έμαθα για το αδερφάκι που μου ετοίμασες,σου έκανα παράπονα και με αφέλεια σε ρώτησα πώς θα μας κρατάς τώρα αφού έχεις μόνο δυο χέρια…

            Αυτά τα χέρια. Τα χέρια του ανθρώπου είναι η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να υπάρξει, πόσο μάλλον αν είναι μάνας. Τα δικά σου, μαμά, ήταν πάντα μυρωδάτα άλλοτε με το άρωμά σου άλλοτε από το μαλακτικό ρούχων.

            Είναι αυτά τα δυο χέρια που μου ακουμπούσαν το καυτό μου μέτωπο σε κάθε πυρετό, σε κάθε γρίπη. Είναι τα δυο χέρια που χάιδευαν  το πρόσωπο μου και με το άγγιγμα τους έπαιρναν κάθε λύπη και κάθε στεναχώρια. Είναι αυτά τα χέρια που μου μάθαν να διαβάζω, που με κρατούσαν για να μάθω να περπατάω, είναι αυτά τα χέρια που με φροντίζουν ακόμα κάθε μέρα.

            Είναι αυτά τα χέρια που πάντα με κρατούσαν για περάσουμε μαζί το δρόμο -μαθαίνοντας μου το τις φωτεινές ενδείξεις του Γρηγόρη και του Σταμάτη στο συνοικιακό σηματοδότη. Θυμάσαι; Τότε ήταν, που δε με ένοιαζε πού πάμε αλλά το ότι  πάμε μαζί.  Πάντα μαζί. Ποτέ δε μου άφηνες το χέρι…το θυμάμαι, κι όταν το έκανες, το έκανες γιατί ήξερες…

Ήξερες μανούλα μου, πώς έπρεπε να το κάνω μόνη μου… τι κι αν σου θύμωνα που άφηνες το χέρι μου, τώρα πια καταλαβαίνω…πως το έκανες για να μάθω, για να μάθω όσα οι σελίδες των βιβλίων παραλείπουν, οι αίθουσες διδασκαλίες κρύβουν και οι κινούμενες εικόνες γύρω μας απλώς γελοιοποιούν…. Τώρα καταλαβαίνω πως δε μου άφησες τυχαία τότε το χέρι, το έκανες αφού επιβεβαιώθηκες πώς γνωρίζω τις φωτεινές ενδείξεις, αφού σιγουρεύτηκες πως βρισκόμαστε σε διάβαση… τότε μόνο μου άφησες το χέρι…και μου έδειξες το απέναντι πεζοδρόμιο… ακόμα και τότε στα δειλά μου βήματα, δε πήρες στιγμή από πάνω μου τα μεγάλα καταπράσινά σου μάτια…

Είναι τα μάτια σου εκείνα που με έχουν κοιτάξει με τη μεγαλύτερη περηφάνια που έχω δει και συγχρόνως  με βλέμμα του να  καταλαβαίνω το λάθος που μόλις έκανα. Είναι αυτά τα χείλη τα μαλακά που μου δίνουν πολλά φιλιά, όχι μόνο από αυτά που με ενοχλούσαν μικρή στα μάγουλα αλλά από τα άλλα της ψυχής….

            Εσύ ήσουν εκείνη που μου έδωσες ελευθερία, για να αποκτήσω μόνη μου τα δικά μου όρια. Μου άφησες ανοιχτή τη πόρτα, για να επιλέξω εγώ να την έχω μισάνοιχτη φεύγοντας.

 Εσύ ήσουν εκείνη που αραίωσες τα τηλεφωνήματά για να μάθεις πού, πότε και με ποιους είμαι, για να μάθω να ενημερώνω.

Εσύ ήσουν εκείνη που μου έμαθες να σκέφτομαι τα ενδεχόμενα που θα με δυσκολέψουν, ώστε να διευκολυνθώ με εκείνα που όντως θα συμβούν.  Εσύ ήσουν εκείνη που μου έμαθες να πονάω με το δάκρυ του άλλου και να μη το προκαλώ.  Εσύ μου έμαθες να είμαι κορίτσι, γυναίκα και άνθρωπος ταυτόχρονα….

Εσύ ήσουν εκείνη που μου αγόρασες τη πρώτη μου μάσκαρα, τη πρώτη μου τσάντα, το πρώτο μου σουτιέν μου. Εσύ ήσουν εκείνη μου εξήγησες το θαύμα της φύσης με το που αντίκρυσα τις πρώτες  γεμάτες ζωή κόκκινες σταγόνες, εσύ ήσουν εκείνη που μου έμαθες να αγαπάω τον εαυτό μου και να το σέβομαι, που μου έμαθες πως κανένα αρσενικό που θα αξίζει το χαμόγελό μου δε θα μου φέρει μπόρα….

Τόσα κι αλλά τόσα θυμάμαι…

Θυμάσαι που κάναμε στάση σε εκείνο το παλιό πάρκο; Θυμάσαι που καθόμασταν  σε εκείνα τα παγκάκια κάτω από τον ίσκιο των πεύκων;

Θυμάσαι που εκείνα τα μεσημέρια δίχως σχολείο τρώγαμε σταφύλια ή δροσερό καρπούζι και βλέπαμε σειρές; Εμείς και εμείς, μικρομεσσαίους και ρετιρέ…

Θυμάσαι τα βράδια του καλοκαιριού που ξαπλώναμε στο διπλό κρεβάτι, με ανοιχτό το παράθυρο να δροσίζει και με αναμμένο το φωτάκι νυκτός να διαβάζουμε παρέα μίννι μάους…;

Θυμάσαι που μπλεκόμουν πάντα στα πόδια σου κάθε φορά που έμπαινες στη κουζίνα και ακόμα φτιάχνουμε κάθε χρόνο μαζί τις Βασιλόπιτες και τα Τσουρέκια…;

Θυμάσαι τη πρώτη σχολική τσάντα που μου πήρες; Ήταν Γουίνι…τη πρώτη στολή; Εκείνη της βασίλισσας της Νύχτας….;

Θυμάσαι που μάθαμε μαζί το πρώτο μάθημα των Θρησκευτικών; Για τον Αγιασμό ήταν….

Θυμάσαι που με πήγαινες για λογοθεραπείες ; Θυμάσαι που πηγαίναμε κάθε Παρασκευή βόλτα; Που πηγαίναμε για μπόουλινγκ;

Κι αργότερα, θυμάσαι που πάντα ερχόμουν μαζί σου τα βράδια που καθόσουν στο σαλόνι και έβλεπες τις σειρές σου για να γίνουν και δικές μου; Τρίτο στεφάνι,504χμλ Βόρεια της Αθήνας, Κόκκινο κύκλο, 10^η εντολή, Το 10….

Θυμάσαι που καθόμουν ώρες ατελείωτες και σε χάζευα να ετοιμάζεσαι; Να φτιάχνεις τα μαλλιά σου, να χτενίζεσαι, να βάφεσαι, να επιλέγεις με προσοχή τα ρούχα που θα φορέσεις και τέλος να ντύνεσαι;

Θυμάσαι που έπειτα μου τα έμαθες όλα αυτά;

Μεγαλώνω μαμά, μεγαλώνεις και εσύ…

Σε βλέπω να αλλάζεις, να μεγαλώνεις, να γίνεσαι ακόμα πιο παιδί….

Να γελάς ακόμα πιο δυνατά, να ενθουσιάζεσαι σα πιτσιρίκι και να αγωνίζεσαι με πάθος για το δίκιο σου….

Είσαι αυτό που είμαι, που θέλω κατά βάθος να είμαι αλλά και συγχρόνως  να μη γίνω ποτέ. Σου μοιάζω μαμά… όσο περνάν τα χρόνια είμαι, γίνομαι εσύ… εσύ με δημιούργησες… είμαι δικά σου κομμάτια… σε είχα σε έχω και θα σε έχω για πάντα μέσα μου…

Θυμάσαι τι σου είχαν πει; Ότι μέσα στο σπίτι σου έπλασες καλούς χαρακτήρες…; Ήσουν είσαι και θα είσαι ένας από αυτούς γι αυτό πέτυχε…

Θυμάσαι που μου είχες πει ότι σου μοιάζω; Ότι κάνω πράγματα που σου θυμίζουν τον εαυτό σου; Που γράφω ακόμα και τώρα τις σκέψεις μου σε ημερολόγιο, όπως εσύ;

Είσαι το άτομο που εμπιστεύομαι τα πιο ένοχα μου μυστικά και συγχρόνως είσαι εκείνο που πριν από κάθε απόφαση και πράξη σκέφτομαι πως θα του φανεί…. Έχω μάθει μαμά τη γνώμη σου να την έχω μέσα στο μυαλό μου. Ξέρω τι θα μου ΄λεγες χωρίς καν να μου το πεις με τα χείλη σου…

Είναι τα χείλη σου κείνα από τα οποία έχω ακούσει τα πιο αυστηρά σχόλια και συγχρόνως τα πιο ενθαρρυντικά. Με τα χείλη αυτά μου μιλούσες για όλα εκείνα που πρέπει να προσέχω, που πρέπει να τσεκάρω…Μην ανησυχείς, είναι αποθηκευμένα όλα στη μνήμη του μυαλού και της καρδιάς…. κι αν καμιά φορά με παγιδεύουν, έρχονται στιγμές που νιώθω ευγνώμων…..

Είναι που είσαι η καλύτερη μαμά που υπάρχει, κι αν καμιά φορά στέκομαι σε όσα δεν είπες και δεν έκανες είναι γιατί εκείνες τις στιγμές είναι  που δεν αντέχω εγώ  τον εαυτό μου… που σου μοιάζει…

Όσα κι αν πω είναι λίγα…. Είναι πολλά και βαθιά αυτά που νιώθω…θα σου πω μονάχα πόσο Σ αγαπώ και πως τρέμω στην ιδέα πως δε θα σε έχω για πάντα….

Χρόνια σου πολλά γεμάτα υγεία, αγάπη και όμορφες στιγμές ευτυχίας

Αφιερωμένο στη πιο γλυκιά και όμορφη μανούλα…<3

Μιχαήλ Θεανώ

Υ.Γ. Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες αυτού του κόσμου !

Πήγαινέ με στα πιο μεγάλα ταξίδια....

Σε εκείνα που σου ζήτησα, χωρίς λόγια
κλαίγοντας σιωπηλά
μέσα στη ζεστή σου αγκαλιά
δίπλα σου γυμνό σου σώμα....

Σε εκείνα τα μέρη που ανθρώπου μάτια δεν
έχει ξαναδεί
που η μεγαλύτερη φαντασία 
δεν έχει πλάσει 
που το πιο ρομαντικό παιδί
δεν έχει ονειρευτεί.

Σε εκείνα τα καλοκαίρια 
που το κύμα με αγκάλιαζε
που τραγουδούσα σα μικρό παιδί
που γελούσα δυνατά
που αγαπούσα αληθινά...

Μιχαήλ Θεανώ

« Στην εποχή μας… είναι ότι ξοδεύουμε πολλά και πάντοτε έχουμε λίγα. Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες. Περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερο χρόνο.

  Έχουμε περισσότερα πτυχία αλλά λιγότερους λογικούς ανθρώπους. Περισσότερη γνώση μα λιγότερη κτίση. Έχουμε πολλούς ειδικούς και περισσότερα προβλήματα. Πολλαπλασιάζουμε τα υπάρχοντά μας και μειώσαμε τις αξίες μας. μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπάνια και μισούμε συχνά.

  Μάθαμε να εξασφαλίζουμε τα προς το ζην αλλά δε μάθαμε να ζούμε. Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή μας και όχι ζωή  στα χρόνια μας. φτάσαμε στο φεγγάρι αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε ένα δρόμο για να συναντήσουμε τον γείτονά μας. κατακτήσαμε το διάστημα και χάσαμε το δικό μας πλανήτη. Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα και χαμηλότερες ηθικές αξίες.

  Έχουμε περισσότερα τρόφιμα και χειρότερη διατροφή. Χτίζουμε πολυτελή σπίτια αλλά διαλύουμε την οικογένεια.

Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα κάναμε κάτι πραγματικά για να αλλάξουμε τη ζωή μας,κάτι που θα είναι πάνω απ΄όλα αυτά…»

                                       

*το παραπάνω  αποτελεί απόσπασμα από ένα κείμενο που βρήκα αναρτημένο στον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου στη Νεάπολη. Δυστυχώς δεν έγραφε το όνομα του ανθρώπου που το έγραψε και ενώ έψαξα δεν το βρήκα.Σε καμιά περίπτωση δεν το οικειοποιώ, απλώς το διάβασα και εντυπωσιάστηκα από το πολύ εύστοχο και ειλικρινές περιεχόμενο του. Έτσι θέλησα να το δημοσιεύσω εδώ ώστε να εκφράσω τον θαυμασμό μου.

                                                                             

Άσε το φως να μπει….

  Δύσκολη νύχτα η σημερινή…κλεισμένα φώτα γύρω μου με αναγκάζουν να δω όσα δεν μπορούσα τόσο καιρό…με τόσο σκοτάδι, κι όμως αρχίζουν όλα να ξεκαθαρίζουν, να ξεθολώνουν….Θαρρείς και με αναγκάζει η νύχτα,η ησυχία και το σκοτάδι να σκεφτώ…

  Δεν ξέρω από πού να αρχίσω , είναι όλα μέσα στο μυαλό μου…θα κάνω μια αρχή… κάποτε σε μια άκυρη φάση μου είχε δημιουργηθεί η παρακάτω πεποίθηση. Ο άνθρωπος , λέει δεν είναι παρά μονάχα μια μηχανή που παράγει σκέψεις και συναισθήματα.Έτσι με βάση τη σχέση παραγωγής  αυτών των δυο, κατατάσσεται ο ίδιος σε κατηγορίες. Αν  σκέψεις και συναισθήματα ταυτίζονται ,τότε ανήκει στη κατηγορία των αθεράπευτα  ρομαντικών.Αν διαχωρίζονται απόλυτα μεταξύ τους τότε σε εκείνη των ρεαλιστών, αγγίζοντας όμως και τα όρια του κυνισμού.Τέλος, αν υπάρχει μια συνεχή προσπάθεια διαχωρισμού άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι…τότε  συγκαταλέγεται στη κατηγορία των εν δυνάμει ρεαλιστών με έναν κρυμμένο ρομαντισμό.

  Και όντως… έτσι είναι …

 Είναι, μωρέ,φορές που η αισιοδοξία σου ξεχειλίζει από μέσα σου και κατακλύζει κάθε κύτταρο του οργανισμού σου… κάθε σύνδεσμο που συνάπτει ο εγκέφαλος σου και κάθε σκέψη που παράγει συνοδεύεται από την χαρακτηριστική κίτρινη απλοϊκή φατσούλα που χαμογελάει. Ροζ συννεφάκια και ουράνια τόξα απλώνονται πάνω από το κεφάλι σου. Είναι τα πάντα γεμάτα φως και ελπίδα. Είναι που ξέρεις να ζεις και να απολαμβάνεις καθετί σαν ένδειξη μια απέραντης ευγνωμοσύνης του σύμπαντος, του Θεού, της ίδιας της ζωής προς εσένα. Σαν κάποιος να σου τη χαρίζει τη ευτυχία σα χρωστούμενο, και σου την προσφέρει σαν ανταμοιβή της καθαρής και διαυγούς σκέψης που καταλαμβάνει χώρο στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου σου.

  Είναι και άλλες που ό,τι χρώμα κι αν υπάρχει γύρω σου εσύ βλέπεις μονάχα το μαύρο,άντε κανένα βαθύ μπλε και μωβ –για τους πιο εναλλακτικούς. Δεν μπορείς να διακρίνεις τίποτα μέσα στην μαυρίλα που ορίζει ο ίδιος ο εαυτό σου. Πράγματι όταν βρεθείς σε μια τέτοια φάση,απλώς δεν ξέρεις τι να κάνεις. Όπως συμβαίνει και στη πραγματικότητα, χάνεις κυριολεκτικά τον προσανατολισμό σου και ίσως την ταυτότητα σου. Σα να μην ξέρεις ποιος είσαι; Από ξεκίνησες , προς τα πού πορεύεσαι και που κατέληξες; Κάθε βήμα μοιάζει προς το άγνωστο. -Αλλά και η ζωή είναι άγνωστη,σαν ταμπλό από επιτραπέζιο που κάθε πλαίσιο μπορεί να σου δώσει προβάδισμα αλλά και να σε ξαναστείλει στην αφετερια, σωστά; -Όποτε ο φόβος είναι ο μόνος σίγουρος σύντροφος… μόνο που δεν συμμαχεί σχεδόν ποτέ μαζί σου. Στο τρελό παρεάκι έρχεται να προστεθεί  και το άγχος, εκείνο του να μη κάνεις λάθος και το επόμενο βήμα οδηγήσει στη καταπακτή εκείνου του τρομερού  θρίλερ που είδα προχθές. Τρομακτικό αλλά ακούστε τί αλήθεια ειπώθηκε… «γιατί άραγε να πεθαίνουμε;» «γιατί έτσι η ζωή αποκτά αξία….»

  Ξέρετε τι σκέφτομαι συχνά… αυτό που ακούγεται πολύ …ότι το λευκό δεν διαφέρει και πολύ από το μαύρο.Το  φως. Από το σκοτάδι. Η ζωή από το θάνατο. Η αγάπη από το μίσος ….Και καταλήγω πως ναι η διαφορά είναι έντονη αλλά η απόσταση είναι μηδαμινή. Σα φαύλος κύκλος που η αρχή  του καταλήγει στο τέλος και ξανά από την αρχή. Έτσι το φως διαδέχεται το σκοτάδι , η ελπίδα τον φόβο, η χαρά τη λύπη όπως η αρχή το τέλος. Σαν το ένα να ορίζεται δια μέσου του άλλου, δηλαδή δυο εξ’ορισμού αντίθετες έννοιες εμπεριεχουν η μια την άλλη.  Σκεφτείτε πως θα ορίζατε απλοϊκά τη κατάσταση της ειρηνης. Σαν μια περίοδος που δεν υπάρχει πόλεμος….Το σκοτάδι; Έλλειψη φωτος.

  Πάντως, προσωπικά από μικρή φοβόμουν το σκοτάδι… απ΄ότι θυμάμαι δεν το ήθελα καθόλου και πάντα αναζητούσα λίγο φως. Αρνιόμουν πεισματικά να κοιμηθώ χωρίς το ελάχιστο ίχνος φωτός. Στη περίπτωσή μου,όμως υπήρχε λύση και άκουγε στο όνομα λαμπάκι νυκτός. Έλα όμως που το μικρό 5χρονο γκρινιάρικο κοριτσάκι μεγάλωσε και 20αρισε κιόλας και το τέρας της ντουλάπας χάθηκε,εξαφανίστηκε και πήρε μαζί του ό,τι παιδικό και αθώο φόβο είχε. Τώρα ήρθαν άλλα τέρατα με άλλη μορφή –ανθρώπινη καμιά φορά - και όχι φυσικά για να στερήσουν τον ύπνο μου. Με άλλους σκοπούς εμφανίστηκαν και βολτάρουν όχι μόνο τα βράδια αλλά και τη μέρα. Βλέπετε ,φταίει που έμαθα να κοιμάμαι  και χωρίς φως…. ενώ δηλαδή άνηκα στη πρώτη κατηγορία κυνηγώ – ίσως ασυνείδητα-  την δεύτερη  αλλά στο τέλος καταλήγω στη τρίτη. Δεν πειράζει ,όμως ,γιατί τώρα πια αν καμιά φορά  συνειδητοποιήσω ότι έχω σβησμένο φώς ή χρειάζομαι περισσότερο  κάνω το πιο απλό – που οι άνθρωποι  συχνά το ξεχνούν. Άπλα απλώνω το χέρι μου στο κομοδίνο και ανοίγω το διακόπτη και τότε σσσσςςςςς! Έρχεται η ελπίδα ξανά….

Υ.Γ : Για όσους η σκέψη τους περιέχει  χρώματα… αν καμιά φορά αναρωτιέστε τι χρώμα είναι η ζωή… σας έχω την απάντηση.. ούτε μαύρη ούτε λευκή *(ούτε ροζ δυστυχώς!)… το χρώμα της είναι γκρί! <3   

*(η απόδειξη πως τα πάντα φέρουν μια μορφή κύκλου που ξεκινούν από μια έννοια-κατάσταση  και καταλήγουν στην αντίθετη τους)

Η φωτεινή κάμαρα

Μη κλείνεις το φως, έλα και πλάγιασε κοντά μου

Μη κλείνεις το φως, δεν έχω τίποτα  να κρύψω

Μη κλείνεις το φως, απόψε μες τη γύμνια μας οι ανάσες μας θα μας σκεπάσουν σα κουβέρτα

Μη κλείνεις το φως, ήταν πικρό το δάκρυ μου για σένα.

Μείνε κοντά μου απόψε απλά, βαθιά και αληθινά.

Μη κλείνεις το φως, θέλω να σε βλέπω καθώς τα μάτια  σου θα αντικρίζουν τη πόση αγάπη μου. Κάποτε αναρωτιόσουν… μια επιλογή  ήμουν και εγώ! Μια χάρη μόνο… Μη με μπερδεύεις με άλλα κραγιόν. Το δικό μου χρώμα πάντα ξεθωριασμένο λεκέ θα θυμίζει  στο κατάλευκο πουκάμισο. Πάντα θα μένει εκεί…

Θα ΄θελα να ήξερα, το φιλί μου διαπέρασε ποτέ το αθώο σου ύφασμα; Μονάχα αυτό, το κόκκινο σημάδι που σου άφησα εκεί ψηλά στο σημείο της καρδιάς, σε άγγιξε άραγε ποτέ;

Γι΄αυτό σου λέω μη κλείνεις το φως. Θέλω απόψε παρέα να μεθύσουμε, παρέα να μάθουμε όλα τα μυστικά.

Πάντα με ορθάνοιχτους και καθαρούς καθρέφτες σε κοιτούσα. Μα μάτια μου τη δική σου αντανάκλαση μάλλον μίσησες και πέταξες και την έκανες θρύψαλα και κομμάτια.

Μα μη κλείνεις το φως… άσε να φανεί η σχήμια μα, οι μαχαιριές και οι πληγές…

Μη κλείνεις το φως…έλα  να προλάβουμε

Μη κλείνεις το φως…έλα,πότε δεν μ άρεσε το σκοτάδι…

                                       Ξημέρωσε ….

                                                                         Mιχαήλ Θεανώ