Πήγαινέ με στα πιο μεγάλα ταξίδια....

Σε εκείνα που σου ζήτησα, χωρίς λόγια
κλαίγοντας σιωπηλά
μέσα στη ζεστή σου αγκαλιά
δίπλα σου γυμνό σου σώμα....

Σε εκείνα τα μέρη που ανθρώπου μάτια δεν
έχει ξαναδεί
που η μεγαλύτερη φαντασία 
δεν έχει πλάσει 
που το πιο ρομαντικό παιδί
δεν έχει ονειρευτεί.

Σε εκείνα τα καλοκαίρια 
που το κύμα με αγκάλιαζε
που τραγουδούσα σα μικρό παιδί
που γελούσα δυνατά
που αγαπούσα αληθινά...

Μιχαήλ Θεανώ

« Στην εποχή μας… είναι ότι ξοδεύουμε πολλά και πάντοτε έχουμε λίγα. Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες. Περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερο χρόνο.

  Έχουμε περισσότερα πτυχία αλλά λιγότερους λογικούς ανθρώπους. Περισσότερη γνώση μα λιγότερη κτίση. Έχουμε πολλούς ειδικούς και περισσότερα προβλήματα. Πολλαπλασιάζουμε τα υπάρχοντά μας και μειώσαμε τις αξίες μας. μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπάνια και μισούμε συχνά.

  Μάθαμε να εξασφαλίζουμε τα προς το ζην αλλά δε μάθαμε να ζούμε. Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή μας και όχι ζωή  στα χρόνια μας. φτάσαμε στο φεγγάρι αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε ένα δρόμο για να συναντήσουμε τον γείτονά μας. κατακτήσαμε το διάστημα και χάσαμε το δικό μας πλανήτη. Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα και χαμηλότερες ηθικές αξίες.

  Έχουμε περισσότερα τρόφιμα και χειρότερη διατροφή. Χτίζουμε πολυτελή σπίτια αλλά διαλύουμε την οικογένεια.

Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα κάναμε κάτι πραγματικά για να αλλάξουμε τη ζωή μας,κάτι που θα είναι πάνω απ΄όλα αυτά…»

                                       

*το παραπάνω  αποτελεί απόσπασμα από ένα κείμενο που βρήκα αναρτημένο στον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου στη Νεάπολη. Δυστυχώς δεν έγραφε το όνομα του ανθρώπου που το έγραψε και ενώ έψαξα δεν το βρήκα.Σε καμιά περίπτωση δεν το οικειοποιώ, απλώς το διάβασα και εντυπωσιάστηκα από το πολύ εύστοχο και ειλικρινές περιεχόμενο του. Έτσι θέλησα να το δημοσιεύσω εδώ ώστε να εκφράσω τον θαυμασμό μου.

                                                                             

Άσε το φως να μπει….

  Δύσκολη νύχτα η σημερινή…κλεισμένα φώτα γύρω μου με αναγκάζουν να δω όσα δεν μπορούσα τόσο καιρό…με τόσο σκοτάδι, κι όμως αρχίζουν όλα να ξεκαθαρίζουν, να ξεθολώνουν….Θαρρείς και με αναγκάζει η νύχτα,η ησυχία και το σκοτάδι να σκεφτώ…

  Δεν ξέρω από πού να αρχίσω , είναι όλα μέσα στο μυαλό μου…θα κάνω μια αρχή… κάποτε σε μια άκυρη φάση μου είχε δημιουργηθεί η παρακάτω πεποίθηση. Ο άνθρωπος , λέει δεν είναι παρά μονάχα μια μηχανή που παράγει σκέψεις και συναισθήματα.Έτσι με βάση τη σχέση παραγωγής  αυτών των δυο, κατατάσσεται ο ίδιος σε κατηγορίες. Αν  σκέψεις και συναισθήματα ταυτίζονται ,τότε ανήκει στη κατηγορία των αθεράπευτα  ρομαντικών.Αν διαχωρίζονται απόλυτα μεταξύ τους τότε σε εκείνη των ρεαλιστών, αγγίζοντας όμως και τα όρια του κυνισμού.Τέλος, αν υπάρχει μια συνεχή προσπάθεια διαχωρισμού άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι…τότε  συγκαταλέγεται στη κατηγορία των εν δυνάμει ρεαλιστών με έναν κρυμμένο ρομαντισμό.

  Και όντως… έτσι είναι …

 Είναι, μωρέ,φορές που η αισιοδοξία σου ξεχειλίζει από μέσα σου και κατακλύζει κάθε κύτταρο του οργανισμού σου… κάθε σύνδεσμο που συνάπτει ο εγκέφαλος σου και κάθε σκέψη που παράγει συνοδεύεται από την χαρακτηριστική κίτρινη απλοϊκή φατσούλα που χαμογελάει. Ροζ συννεφάκια και ουράνια τόξα απλώνονται πάνω από το κεφάλι σου. Είναι τα πάντα γεμάτα φως και ελπίδα. Είναι που ξέρεις να ζεις και να απολαμβάνεις καθετί σαν ένδειξη μια απέραντης ευγνωμοσύνης του σύμπαντος, του Θεού, της ίδιας της ζωής προς εσένα. Σαν κάποιος να σου τη χαρίζει τη ευτυχία σα χρωστούμενο, και σου την προσφέρει σαν ανταμοιβή της καθαρής και διαυγούς σκέψης που καταλαμβάνει χώρο στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου σου.

  Είναι και άλλες που ό,τι χρώμα κι αν υπάρχει γύρω σου εσύ βλέπεις μονάχα το μαύρο,άντε κανένα βαθύ μπλε και μωβ –για τους πιο εναλλακτικούς. Δεν μπορείς να διακρίνεις τίποτα μέσα στην μαυρίλα που ορίζει ο ίδιος ο εαυτό σου. Πράγματι όταν βρεθείς σε μια τέτοια φάση,απλώς δεν ξέρεις τι να κάνεις. Όπως συμβαίνει και στη πραγματικότητα, χάνεις κυριολεκτικά τον προσανατολισμό σου και ίσως την ταυτότητα σου. Σα να μην ξέρεις ποιος είσαι; Από ξεκίνησες , προς τα πού πορεύεσαι και που κατέληξες; Κάθε βήμα μοιάζει προς το άγνωστο. -Αλλά και η ζωή είναι άγνωστη,σαν ταμπλό από επιτραπέζιο που κάθε πλαίσιο μπορεί να σου δώσει προβάδισμα αλλά και να σε ξαναστείλει στην αφετερια, σωστά; -Όποτε ο φόβος είναι ο μόνος σίγουρος σύντροφος… μόνο που δεν συμμαχεί σχεδόν ποτέ μαζί σου. Στο τρελό παρεάκι έρχεται να προστεθεί  και το άγχος, εκείνο του να μη κάνεις λάθος και το επόμενο βήμα οδηγήσει στη καταπακτή εκείνου του τρομερού  θρίλερ που είδα προχθές. Τρομακτικό αλλά ακούστε τί αλήθεια ειπώθηκε… «γιατί άραγε να πεθαίνουμε;» «γιατί έτσι η ζωή αποκτά αξία….»

  Ξέρετε τι σκέφτομαι συχνά… αυτό που ακούγεται πολύ …ότι το λευκό δεν διαφέρει και πολύ από το μαύρο.Το  φως. Από το σκοτάδι. Η ζωή από το θάνατο. Η αγάπη από το μίσος ….Και καταλήγω πως ναι η διαφορά είναι έντονη αλλά η απόσταση είναι μηδαμινή. Σα φαύλος κύκλος που η αρχή  του καταλήγει στο τέλος και ξανά από την αρχή. Έτσι το φως διαδέχεται το σκοτάδι , η ελπίδα τον φόβο, η χαρά τη λύπη όπως η αρχή το τέλος. Σαν το ένα να ορίζεται δια μέσου του άλλου, δηλαδή δυο εξ’ορισμού αντίθετες έννοιες εμπεριεχουν η μια την άλλη.  Σκεφτείτε πως θα ορίζατε απλοϊκά τη κατάσταση της ειρηνης. Σαν μια περίοδος που δεν υπάρχει πόλεμος….Το σκοτάδι; Έλλειψη φωτος.

  Πάντως, προσωπικά από μικρή φοβόμουν το σκοτάδι… απ΄ότι θυμάμαι δεν το ήθελα καθόλου και πάντα αναζητούσα λίγο φως. Αρνιόμουν πεισματικά να κοιμηθώ χωρίς το ελάχιστο ίχνος φωτός. Στη περίπτωσή μου,όμως υπήρχε λύση και άκουγε στο όνομα λαμπάκι νυκτός. Έλα όμως που το μικρό 5χρονο γκρινιάρικο κοριτσάκι μεγάλωσε και 20αρισε κιόλας και το τέρας της ντουλάπας χάθηκε,εξαφανίστηκε και πήρε μαζί του ό,τι παιδικό και αθώο φόβο είχε. Τώρα ήρθαν άλλα τέρατα με άλλη μορφή –ανθρώπινη καμιά φορά - και όχι φυσικά για να στερήσουν τον ύπνο μου. Με άλλους σκοπούς εμφανίστηκαν και βολτάρουν όχι μόνο τα βράδια αλλά και τη μέρα. Βλέπετε ,φταίει που έμαθα να κοιμάμαι  και χωρίς φως…. ενώ δηλαδή άνηκα στη πρώτη κατηγορία κυνηγώ – ίσως ασυνείδητα-  την δεύτερη  αλλά στο τέλος καταλήγω στη τρίτη. Δεν πειράζει ,όμως ,γιατί τώρα πια αν καμιά φορά  συνειδητοποιήσω ότι έχω σβησμένο φώς ή χρειάζομαι περισσότερο  κάνω το πιο απλό – που οι άνθρωποι  συχνά το ξεχνούν. Άπλα απλώνω το χέρι μου στο κομοδίνο και ανοίγω το διακόπτη και τότε σσσσςςςςς! Έρχεται η ελπίδα ξανά….

Υ.Γ : Για όσους η σκέψη τους περιέχει  χρώματα… αν καμιά φορά αναρωτιέστε τι χρώμα είναι η ζωή… σας έχω την απάντηση.. ούτε μαύρη ούτε λευκή *(ούτε ροζ δυστυχώς!)… το χρώμα της είναι γκρί! <3   

*(η απόδειξη πως τα πάντα φέρουν μια μορφή κύκλου που ξεκινούν από μια έννοια-κατάσταση  και καταλήγουν στην αντίθετη τους)

Η φωτεινή κάμαρα

Μη κλείνεις το φως, έλα και πλάγιασε κοντά μου

Μη κλείνεις το φως, δεν έχω τίποτα  να κρύψω

Μη κλείνεις το φως, απόψε μες τη γύμνια μας οι ανάσες μας θα μας σκεπάσουν σα κουβέρτα

Μη κλείνεις το φως, ήταν πικρό το δάκρυ μου για σένα.

Μείνε κοντά μου απόψε απλά, βαθιά και αληθινά.

Μη κλείνεις το φως, θέλω να σε βλέπω καθώς τα μάτια  σου θα αντικρίζουν τη πόση αγάπη μου. Κάποτε αναρωτιόσουν… μια επιλογή  ήμουν και εγώ! Μια χάρη μόνο… Μη με μπερδεύεις με άλλα κραγιόν. Το δικό μου χρώμα πάντα ξεθωριασμένο λεκέ θα θυμίζει  στο κατάλευκο πουκάμισο. Πάντα θα μένει εκεί…

Θα ΄θελα να ήξερα, το φιλί μου διαπέρασε ποτέ το αθώο σου ύφασμα; Μονάχα αυτό, το κόκκινο σημάδι που σου άφησα εκεί ψηλά στο σημείο της καρδιάς, σε άγγιξε άραγε ποτέ;

Γι΄αυτό σου λέω μη κλείνεις το φως. Θέλω απόψε παρέα να μεθύσουμε, παρέα να μάθουμε όλα τα μυστικά.

Πάντα με ορθάνοιχτους και καθαρούς καθρέφτες σε κοιτούσα. Μα μάτια μου τη δική σου αντανάκλαση μάλλον μίσησες και πέταξες και την έκανες θρύψαλα και κομμάτια.

Μα μη κλείνεις το φως… άσε να φανεί η σχήμια μα, οι μαχαιριές και οι πληγές…

Μη κλείνεις το φως…έλα  να προλάβουμε

Μη κλείνεις το φως…έλα,πότε δεν μ άρεσε το σκοτάδι…

                                       Ξημέρωσε ….

                                                                         Mιχαήλ Θεανώ

Τρέξε-τρέξε…

 Αναρωτηθήκατε γιατί τα μικρά παιδιά θέλουν συνεχώς να τρέχουν ..ανέμελα ακόμα και με τσακισμένα γόνατα, ματωμένες μύτες, πληγωμένα χέρια... με βήματα παιδικά μικρά αλλά αληθινά και σταθερά  μα και χωρίς προορισμό…μονάχα να τρέχουν…παιδιά για;  

δεν τα νοιάζει το προς τα πού και το γιατί…

Kρυμμένα μυστικά σαν όλο το πολύτιμο χρυσάφι αυτού του κόσμου…η κρυψώνα είναι βαθιά και αλύτρωτη …με σκοτάδι…και σκόνη… κανείς δεν τολμά να το πει,κανείς...ούτε να το σκεφτεί...μια ενοχή αλλιώτικη τυλίγει την σκέψη τούτη...και ποτέ, κανείς και πουθενά δεν έδωσε την απάντηση...

  Μεγάλωσα και έμαθα και τον προορισμό και τον λόγο….έλυσα τον γρίφο...

  Λαχτάρα μικρού παιδιού να ζήσει  το παιχνίδι και την χαρά  ακόμα κι αν  οι καγκελόπορτες είναι κλειστές ακόμα κι αν ένα «μη», ένα «δεν πρέπει»…το πληγώνει και το βάζει με το ζόρι να χωρέσει σε καλούπια μεγάλων ,να σκέφτεται σαν μεγάλος χωρίς την ελευθερία του ανάλογου πράττειν …. αυτό,όμως θα τρέξει...άλλο θα φτάσει μέχρι την πόρτα και θα γυρίσει,άλλο θα ανοίξει και θα βγει,άλλο θα παίξει σε μια γωνιά και θα του είναι αρκετό,άλλο θα ξαναγυρίσει και άλλο θα πετάξει μακριά...

Μας  βαλσάμωσαν μέσα στο αύριο που μας όρισαν  χωρίς αναπνοή χωρίς πραγματική σκέψη…

  Μας έμαθαν να «λαχταρούμε» το μεγάλωμα, να μισούμε το τότε παρόν…όχι δεν το ζήσαμε…μη λες ψέμματα,μη δικαιολογείς …παιδικά χαμόγελα τυλιγμένα με μπόλικα  περιτυλίγματα από σοκολάτες και καραμέλες..το μόνο που δηλώνει την χαμένη μας αθωότητα,τη χαμένη μας παιδικότητα…

 Ποιο χθες νοσταλγώ ; Ποια παιδικότητα ψάχνω μήπως την βρω…. Δεν υπάρχει και φοβάμαι ότι δεν υπήρξε ποτέ… ίσως ήρθε κ έφυγε βιαστικά…ποιος ξέρει;

«Παπούτσια βαφτιστικά»

Ξεχασμένα παπούτσια βαφτιστικά

Με σκονισμένα βήματα  ψάχνω να βρω κάτι χρωματιστό

Μα όλα ασπρόμαυρα τα βλέπω

Με σκονισμένα βήματα  ψάχνω να βρω την παιδική μου αθωότητα

Μα όλα τόσο ύποπτα και ένοχα μου μοιάζουν

Ίσως την βρω…ίσως χαθώ

Μέσα στο ξέφωτο η σκόνη χορεύει με  το φως…

Με αναστατώνει  και την ψυχή μου ξεσηκώνει

Για ταξίδια χρόνου-αναμνήσεις …για τότε που το τώρα δεν επιθυμούσα

 και το μετά λαχταρούσα.

Με σκονισμένα βήματα  ψάχνω να βρω κάτι χρωματιστό

Μα όλα ασπρόμαυρα τα βλέπω

Με σκονισμένα βήματα  ψάχνω να βρω την παιδική μου αθωότητα

Μα όλα τόσο ύποπτα και ένοχα μου μοιάζουν

Σήμερα το χθες μοιάζει πιο φωτεινό παρά σκονισμένο

Με σκονισμένα βήματα  ψάχνω να  το βρω…

                                                                         Μιχαήλ Θεανώ

Μελαγχολία με πιάνει όταν δεν μπορώ να με βρω μέσα στο χθες,στο δικό μου παιδικό άλμπουμ…Αν το σκεφτείς φωτογραφίες κιτρινισμένες φωτογραφίες,παπούτσια βαφτιστικά ενθύμια ζωής,ποιάς ζωής; ...μάλλον ενθύμια για μια ζωή που δεν προλάβαμε ,δεν ζήσαμε ,δεν γευτήκαμε…

Παιδιά με τηλεοπτική συνείδηση, με ηλεκτρονικά παιχνίδια και μια αλυσίδα στην πόρτα.

«Μα πότε θα κάνω λάθος,μαμά;»

«Πότε θα πέσω να ματώσω,γιαγια;»

«Πότε να ξαγρυπνήσω για ένα όνειρο τρελλό,ανάμεσα σε εξισώσεις και άλυτα μαθηματικά;»

«Πότε θα νιώσω τα κόκκινα μαγουλά μου να καίνε από την φλόγα του έρωτα,κύριε;»

«Μπαμπά,πότε θα σκεπαστώ με μια γλυκεία ανάσα για καληνύχτα;»

Αυτά τα ερωτήματα δεν ειπώθηκαν ποτέ, δεν ακούστηκαν πουθενά, ούτε σε κυριακάτικα οικογενειακά γεύματα, ούτε σε αίθουσες διδασκαλίας…Δυστυχώς!

Βγήκαμε στην ζωή με πτυχία, τίτλους και κύπελλα εντελώς απροετοίμαστοι…

Και δεν μιλώ για αυτούς που παραμένουν παιδιά….

Αλλά για αυτούς που το χρησιμοποιούν για ζήσουν όσα δεν έζησαν και να καλύψουν την ανωριμότητά τους με πολύχρωμο περιτύλιγμα και  μια κόκκινη κορδέλα…

Δεν φταίνε αυτοί...τους μαχαίρωσαν, τους λήστεψαν ανήμποροι να αντιδράσουν....παιδιά,για;!

..."Αθηνά- Αθηνά!!",σκούντηξε τη κόρη της η κυρία Ελένη,"...Ξύπναααα...θα αργήσεις στο σχολείο!Τι έχει πάθει αυτό παιδί,Θέεεε μουυυ,ξύπνα,είπα, θα χάσεις την πρώτη ώρα!"

   Η Αθηνά χανόταν πάλι στα όνειρά της και όσο η πραγματική ζωή την απογοήτευε τόσο τα όνειρα της ήταν ζεστά και της πρόσφεραν την ασφάλεια που είχε ανάγκη.Έβλεπε,λέει,το χθεσινό περιστατικό με τον πρεζάκια αλλά τα πράγματα είχαν γίνει λιγάκι διαφορετικά...εκεί που οι τόνοι ανέβηκαν,είδε ότι ήρθε ο Άγγελος να την σώσει.Μπήκε ανάμεσα και τα έβαλε μαζί του,την προστάτευσε και έπειτα εξαφανίστηκαν μαζί για κάπου,για κάποιο μέρος που δεν θα υπήρχαν τύποι λατινικών,μεταφράσεις και ανώμαλα ρήματα..Άουτσ!Πόνεσε αυτό!Τι ήθελε και το σκέφτηκε;"Την πρώτη ώρα,έχουν Χαλκιά."

 Με πραγματικό κουράγιο κατάφερε και άνοιξε τα βλέφαρά της,τα ανοιγόκλεισε αλλά βρισκόταν και πάλι στο κόκκινο δωμάτιο της! Με τα χίλια ζόρια σηκώθηκε κάθισε και άρπαξε την πράσινη φούτερ,την φόρεσε μηχανικά και έπειτα τίναξε τα μαλλιά μέσα από την φούτερ.Με μια βαριά ανάσα σηκώνεται και πηγαίνει στο μπάνιο...η εικόνα του άχαρου κοριτσιού στο καθρέφτη του μπάνιου ήταν μια συνηθισμένη φρίκη που μεν τη τρόμαζε αλλά  τη είχε αγαπήσει."ωχ! τι είναι πάλι αυτό; όχι,ρε συ! και τεστ στα Λατινικά και ο Βεζούβιος στο μάγουλο μου!πόσο τυχερή παίζει να είμαι σήμερα!" μονολόγησε και σκούπισε το πρόσωπό της.Αφού το επεξεργάστηκε, έριξε τη φράντζα μπροστά κι όλα καλά.

   "Μαμά φεύγωω", φώναξε φορώντας τα αθλητικά της."Καλά καλέ είναι δυνατόν; έτσι θα πας στο σχολείο με το μαλλί μέσα στη μούρη σου;θα θελα να ήξερα δεν μπαίνουν στα μάτια σου;"

"ωχ βρε μαμά κέφια έχεις μου φαίνεται..." "έλα σε παρακαλώ πάρε αυτό έδω" και μια κίνηση της βάζει στο χέρι ένα λαστιχάκι... η Αθηνά με υπομονή το παίρνει και το φοράει... "α να έτσι να φαίνεται το προσωπάκι σου" "Αθηνά μου,μην αργήσεις το μεσημέρι θέλω να φάμε νωρίς γιατί έχουμε κάτι δουλείες στο κέντρο το απόγευμα και πρέπει να κατέβουμε νωρίς μαζί με το μπαμπά σου." "καλά μαμά,τα λέμε" "άντε στην ευχή της Παναγίας,συγκεντρωμένη σε θέλω".

 " Η μαμά και ο μπαμπάς στο κέντρο και νωρίς το απόγευμα:...αυτοί δεν κουβαλάνε από το σπίτι καλά-καλά για να βγουν, έχουν χρόνια να διασκεδάσουν κάπου...κάτι τρέχει" σκέφτηκε το όμορφο κορίτσι αλλά δεν συνέχισε τράβηξε για το σχολείο.Στο στενό πριν την ανηφόρα του σχολείου, η Αθηνά έβγαλε το λαστιχάκι και τίναξε τα μαλλιά..αν και όταν θα ερχόταν η κόλλα των Λατινικών θα τα ξαναέδενε. μπαίνει στο προαύλιο και τα πρόσωπα είναι περίεργα, μουντά και χλωμά. Συμμαθητές και παιδιά από μικρότερες τάξεις ζαρωμένοι με μια ακατανόητη θλίψη.Τι να είχε συμβεί αναρωτήθηκε η Αθηνά. Πάντα γινόταν χαμός στη αυλή, γέλια, βουητά  και τσιρίδες από κάθε μεριά...

  Το κουδούνι χτυπά,οι μαθητές σέρνουν αργά τα βήματα τους...η προσευχή γίνεται άλλα ένα περίεργο πράγμα ούτε κιχ ούτε ψίθυροι ούτε τίποτα.Ο διευθυντής,παίρνει το λόγο.Όλοι κρέμονταν από τα χείλη του ...."Καλημέρα σας παιδιά.Σήμερα η μέρα που ξημέρωσε δεν έφερε φώς αλλά μια απώλεια... όπως πολλοί έχετε πληροφορηθεί τα ξημερώματα χάσαμε έναν συμμαθητή σας"- τα λόγια έβγαιναν με προσπάθεια "είναι κρίμα πραγματικά άδικο αλλά πρέπει να κάνετε κουράγιο"- σκουπίζει το πρόσωπό του.μια κραυγή ακούστηκε από την άλλη πλευρά του " πες ποιος είναι! τι φοβάσαι;Νεκρός είναι..δεν μπορεί να σας κάνει τίποτα..."όλοι γυρίζουν και βλέπουν την Λαδοπούλου από το Γ4, η Αθήνα την είχε στην κατεύθυνση.Ήταν λίγο εκκεντρική,αντιδραστική και αντιμιλούσε συχνά,από βαθμούς λίγα πράγματα.Το κορίτσι σκέφτηκε ότι πρέπει να ήταν χάλια φαινόταν κουρασμένη χαμένη χωρίς χρώμα...."πες το Ανδρέας Κασιμάτης"φώναξε ένας ξανθός από το Β6 κι αμέσως έγινε ντόρος. "Παιδιά καλύτερα να μπείτε μέσα,λόγω της μέρας τα μαθήματα δεν θα γίνουν μόνο το πρώτο δίωρο,έπειτα είστε ελεύθεροι,όσοι επιθυμείτε μπορείτε να πορευθείτε στην νεκρώσιμο ακολουθία"- παρενέβη υποδιευθύντρια.

    Η Αθηνά τρελάθηκε , συγκλονίστηκε  δεν πίστευε ότι ο Ανδρέας ήταν νεκρός.Πως έγινε αυτό; Δεν μπορεί ο πρόεδρος του σχολείου να είχε πεθάνει...τόσος νέος; Στο μυαλό της δεν χωρούσε η ιδέα πως κάτι τέτοιο μπορούσε να είναι αλήθεια....είναι ο κολλητός του Άγγελου και το χειρότερο είναι ότι οι γονείς του ήταν φίλοι με τους δικούς της και έκανε τρομερή παρέα με τον Αλέκο,τον αδερφό της. Ξαφνικά σταμάτησαν,απ'όσο θυμάται να βρίσκονται και μεταξύ τους αλλά και οι .γονείς τους....ένα γεια και αυτό με το ζόρι. τι σήμαιναν όλα αυτά...; 

" Εξ'αποστάσεως ..."

 Το όμορφο κορίτσι τον κοίταξε από ψηλά,ακόμα και από τόσα μέτρα ψηλά μπορούσε να διακρίνει την μορφή του μέσα από χιλιάδες.Είναι εκείνη η επιθυμία για το κορμί αυτό που ανήκει σ'αυτή τη τόσο γνώριμη αλλά και τόσο ξένη φιγούρα που τη έκανε να εντοπίζει κάθε σημάδι, κάθε στοιχείο της ύπαρξής του.
  Η φιγούρα χάθηκε μέσα στην πέτρινη πολυκατοικία..Ένας βαθύς αναστεναγμός βγήκε από τα δυο κόκκινα χείλη της...πόσο επιθυμούσε για μια στιγμή τα χείλη αυτά να ενωθούν με δικά του.Η σκέψη αυτή, ο καημός αυτό της έφερε ένα δάκρυ και ένα καυτό ποταμάκι κύλησε στο ολόλευκο μάγουλό της.Τόσο κοντά και τόσο μακρυά τον είχε.
  Με μια απότομη κίνηση μαζεύτηκε,σάρωσε και πήρε αγκαλιά τα γόνατά της.Μιας και δεν μπορούσε να αγκαλιάσει εκείνον...το πανέμορφο πρόσωπό της χώθηκε στα γόνατά της,ήθελε να κρυφτεί από τους φόβους και από τις ενοχές της.
  Το μόνο της καταφύγιο ήταν το εγκαταλελειμμένο κτίριο που εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον κοσμούσε κάποια φτωχογειτονιά της Συμπρωτεύουσας.Τα τελευταία,όμως 6 χρόνια ήταν το δικό της μέρος,απροσπέλαστο για τους υπόλοιπους . Όλοι μας σίγουρα έχει τύχει να συναντήσουμε στο δρόμο μας ένα τέτοιο κτήριο...ένα τέτοιο λοιπόν κτήριο φιλοξενούσε την μικρή ηρωίδα μας.
  Η 17άχρονη Αθηνά κάθε βράδυ,σχεδόν επιστρέφοντας από το απογευματινό μάθημα στο γωνιακό φροντιστήριο της γειτονιάς,χρειαζόταν μια ανάσα ζωής,που περιέργως της την πρόσφορε απλόχερα ένα τόσο παλιό, εγκατελημενο κτήριο με νεκρούς και υγρούς τοίχους.Η μικρή κοπέλα ήξερε πως αυτό που έκανε, παραμόνευε κινδύνους και πώς οι επισκέψεις της εκεί δεν ήταν πάρα μόνο ένα παιχνίδι θανάτου.Βλέπετε δεν ήταν λίγες οι φορές εκείνες που είχε έρθει αντιμέτωπη με τα παράξενα πλάσματα,ναι εκείνα που οι κοινωνίες δημιουργούν,τιμωρούν  και ξεχνούν.Και όλα αυτά για κάποια αδυναμία...έτσι απλώς τους καταδικάζει στο περιθώριο,στο κλουβί,στους τέσσερις τοίχους αυτούς εδώ του κτηρίου.
   Η Αθηνά τους ήξερε,τους είχε μάθει,ήταν άκακοι.Απλώς, η μόνη τους παρηγοριά ήταν ένα, άντε δυο φακελάκια με την μαγική λευκή σκόνη.Είχε βρει πολλά τέτοια, τελειωμένα και χρησιμοποιημένα μέχρι και το τελευταίο γραμμάριο, μέχρι και το τελευταίο κόκκο θανάτου,πάντα στο δεύτερο πάτωμα. Άλλα ποτέ δεν έδινε σημασία,  ανέβαινε τις αμπογιάτιστες σκάλες μέχρι το ψηλότερο σημείο, στην ταράτσα,στην δική της ταράτσα. Εκεί ένιωθε τόσο ελεύθερη, τόσο δυνατή που ακόμα και τα δάκρυά της δεν ήταν απελπισίας αλλά παρηγοριάς,ξέσπασμα κανονικό!
  Να λοιπόν ένα τέτοιο βράδυ, μια ακόμα ανούσια μέρα έφθανε στο τέλος της... ανάμεσα σε τύπους,αναγνωρίσεις ρημάτων και κλίσεις επιθέτων,η Αθήνα ήθελε απλώς μια ανάσα ζωής.Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Άλλο ένα βράδυ ήθελε απλως να ξεγελάσει την μοναξιάς της...να βυθιστεί στην γλυκιά και υγρή αντανάκλαση των ονείρων της,να ακούσει την ηχώ από τα λόγια που αντηχούσαν μέσα στο μυαλό της ... αγκαλιασμένο με τα δυο της πόδια,το κορίτσι παραδινόταν για μια ακόμα φορά στα δάκρυά της,με φόντο την μελαγχολική Θεσσαλονίκη...
  Σκέψεις πολλές τριγυρίζουν στο μυαλό της.Σκέφτεται πως σήμερα έχασε την ευκαιρία να του μιλήσει ,να τον κοιτάξει μέσα στα μάτια και με μια μάτια να του πει όσα τόσα χρόνια δεν τολμούσε να πει.Σκέψεις, ιδέες και λόγια που του έχει ομολογήσει χιλιάδες φορές ,μέσα στην πλάνη του μυαλού ,άλλοτε με τσαμπουκά, άλλοτε με λυτρωτικούς λυγμούς.Πώς να το αντέξει αυτό; Δείλιασε, σκόνταψε πάνω στην ντροπή της...Μα γιατί να νιώθει και έτσι;Γιατί να νιώθει κάποιος ντροπή για αυτό που νιώθει; Είναι ντροπή  το αίσθημα αυτό ,να αγαπάς, να θέλεις να του χαρίσεις τα πάντα και τα πιο αληθινά αυτού του κόσμου; Να ξέρεις πως μπορείς να του τα χαρίσεις και συγχρόνως αυτή η δύναμη να σε κάνει τόσο αδύναμο... Μα τι σκέφτεσαι, πες μου ....τι σκεφτόσουν εκείνη την ώρα; μα τι λέω μια στιγμή,μέσα σε μια στιγμή θα ήταν αρκετά....Μια ολόκληρη ζωή δεν θα έφτανε για να του ομολογήσει όσα ένιωθε...
  Σήμερα που της έπεσε ο φάκελος με τις σημειώσεις των λατινικών, αυτός γύρισε από τον ήχο της πτώσης και αυτή ντράπηκε τόσο που είχε ήδη προλάβει να εξαφανιστεί...αντί να κάτσει να του χαμογελάσει έστω να κάνει ένα καυστικό σχόλιο...."Αχ,αχ Αθηνά..." έλεγε μέσα στις σκέψεις της "...φαίνεσαι τόσο αντάξια της αγάπης,αυτού που νιώθεις...αν η πραγματική αγάπη έρχεται μια φόρα σ αυτή την κούφια ζωή.. ίσως είναι αυτή και την χάνω μέρα με την μέρα.... ίσως να είναι μια δοκιμασία της μοίρας ώστε να ελέγξει να τεστάρει αν είναι αντάξια της αληθινής αγάπης ...".Όλα της φαίνονταν τόσο χαζά...ένιωθε τύψεις και απογοήτευση γιατί δεν είχε το θάρρος να διεκδικήσει το όνειρό της.τον έρωτά της,το απέναντι αγόρι,τον Άγγελο.
  Κοίταξε βιαστικά το ρολόι της,είχε ήδη πάει 9 πάρα.Έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι, θα την περιμέναν για φαγητό και έπειτα πάλι διάβασμα και μετά αγκαλιά με το μαξιλάρι μήπως και βρει έστω στα όνειρά της,το θάρρος να του μιλήσει να του χαμογελάσει.
  Με μια γνώριμη απότομη κίνηση σηκώνεται και σκουπίζει τα τελευταία ίχνη της θλίψης από τα μεγάλα και τόσο εκφραστικά, πράσινα μάτια της.Περνάει την τσάντα της στον ώμο της και με ευλάβεια κατεβαίνει την αμπογιάτιστη σκάλα. Βήματα γνώστα και κοφτά,μέσα στα τυφλά,με μόνο οδηγό την δημοτική λάμπα.Από το τέλος του διαδρόμου,κάπου εκεί στον δευτερο όροφο, ακούει κακαρίσματα και χαχανητά... ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά της ένα από τα περίεργα πλάσματα,που λέγαμε,αγκαλιά με ένα μπουκάλι, με συρτά βήματα έρχεται προς το μέρος της ...αυτόματα η Αθηνά ανεβαίνει στο προηγούμενο σκαλί και σφιχταγκαλιάζει την τσάντα της ....μέσα στα σκοτάδια νιώθει αβοήθητη κάτι βλέπει κάτι ακούει...της  λέει "Ώχ πάλι εσύ εδώ; δεν βαρέθηκες να έρχεσαι. Κάθε τρεις και λίγο εδώ...Μήπως με γουστάρεις, ρε ;Για να σε δω..μμμ ομορφούλα είσαι ...άμα θέλεις κάνω κάτι μαζί σου.... αλλά πολύ κλαούνα είσαι,ρε αδερφάκι μου..πωπω...κάθε φορά έρχεσαι και κλαις!! αλλά μπα, παρθένα μου φαίνεσαι ...εγώ την θέλω λίγο πουτάνα την γυναίκα...να ξέρει κόλπα.Χαχαχα αντε δίνε του..πήγαινε στο μπαμπακά σου να σου δώσει γάλα..ακούς;χάσου από εδώ..." Η Αθηνά τρέχει με μιας, κατεβαίνει γρήγορα τα σκαλιά σαν σίφουνας και με ένα βήμα βρίσκεται έξω από το κτήριο,συνεχίζει το τρεχατητό..και μέσα σε λίγα λεπτά λαχανιασμένη και κουρασμένη βρίσκεται στην κεντρική λεωφόρο....